ทว่า สีหน้าของมู่เฉียนซีกลับยังคงนิ่งเฉย
นางพุ่งตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันคุ้นเคย จิ่วเยี่ยกล่าว “จะไม่เป็นอะไร”
เสียง ตูม! ดังสนั่นขึ้น ดินแดนเทพทะเลเมฆาดับสิ้นไปอย่างสมบูรณ์ เสาสวรรค์พังทลายลงมา
แต่มู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยที่อยู่ในวงล้อมของพลังที่ทำลายตัวเองของเยี่ยเฉีย กลับปลอดภัยทุกประการ
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีกระโจนขึ้นกลางอากาศ ด้านล่างก็คือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
สายลมพัดสยายเส้นผมของมู่เฉียนซีปลิวไสว นางกล่าว “จัดการเรียบร้อยแล้ว!”
เยี่ยเฉียคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าจิ่วเยี่ยจะวิปริตได้มากกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้
เขาทำทุกอย่าง แม้กระทั่งทำลายตัวเอง แต่จิ่วเยี่ยกลับต้านทานเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
จิ่วเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ พลางกล่าว “อืม! จัดการเรียบร้อยแล้ว มันผู้ใดกล้าทำร้ายซี ข้าไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าว “วิญญาณลิขิตสวรรค์ จิ่วเยี่ยเจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่?”
“หลังจากที่พลังจิตของซีแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ข้าก็เริ่มสงสัย หลังจากนั้นไม่นานข้าก็มั่นใจว่าใช่แน่นอน” จิ่วเยี่ยตอบไปตามความจริง
เขากอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่น “ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายซีได้เด็ดขาด ไม่ว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น”
เขาย่อมรู้ดี ว่าวิญญาณลิขิตสวรรค์มีความหมายเช่นไร
สิ่งที่คนผู้นั้นอยากทำมากที่สุดก็มีอยู่สองอย่าง
อย่างแรกก็คือกำจัด อย่างที่สองก็คือปรารถนาจะได้วิญญาณลิขิตสวรรค์ไป
ฝันไปเถอะ!
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นเรา
