ไป จิ่วเยี่ยอุ้มนางเอาไว้ในอ้อมแขน
เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศพลางกอดร่างของมู่เฉียนซีเอาไว้แน่น!
ทันใดนั้น ชุดคลุมยาวของเขาก็ฉีกขาด!
อักขระสาปสีดำกระจายไปทั่วร่างของจิ่วเยี่ยแล้วในตอนนี้!
ตุบ! ร่างของพวกเขาตกลงมาสู่พื้นดิน อักขระสาปเริ่มแพร่กระจายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวงจิ่วเยี่ย
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกคู่นั้นตอนนี้พลันเปลี่ยนเป็นความกระหายเลือดอย่างไร้ความปรานี
แต่ถึงกระนั้นจิ่วเยี่ยก็ยังคงกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ในอ้อมแขน
อยากจะให้คนในอ้อมแขนผู้นี้…
ฉึก! ทันใดนั้นเสื้อผ้าของมู่เฉียนซีก็หายไปแล้ว
ทันทีที่ปลายกระบี่ของกระบี่มังกรเพลิงขยับ นี่เป็นครั้งแรกที่พิฆาตวิญญาณได้เห็นถึงความเก่งกาจของวิชาสาปที่แข็งแกร่งที่สุดนี้
“ข้าปล่อยแมวน้อยไปก็ได้ แต่เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง เจ้าต้องตายและดวงจิตของเจ้าต้องดับสลายไป” น้ำเสียงอันกระหายเลือดของพิฆาตวิญญาณดังขึ้น
“ไม่มีทาง!”
“ดูท่าแล้ว เจ้าก็คงจะไม่ได้ห่วงใยแมวน้อยมากมายถึงเพียงนั้น!”
“ข้าไม่เชื่อเจ้า!”
พิฆาตวิญญาณกำลังตกลงเงื่อนไขกับจิ่วเยี่ย ทำให้สติที่ปั่นป่วนของมู่เฉียนซีกลับมาแล้วในตอนนี้
“พิฆาตวิญญาณ เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!”
อาศัยแค่พลังของมู่เฉียนซีแค่คนเดียว ไม่สามารถขับไล่พิฆาตวิญญาณออกไปได้
ทว่า ในตอนนี้ มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าแสงแห่งธรรมอันบริสุทธิ์ผุดผ่องและพร่างพราวได้แผ่ซ่านออกมาจากจิตใต้สำนึกของนาง
นางเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างนั้นและกล่า
