ือ ดินแดนเทพทะเลเมฆา!”
ลั่วซินจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาดุร้ายพลางกล่าว “มู่เฉียนซี รอให้ข้าได้พลังเทพจากดินแดนเทพทะเลเมฆามาก่อนเถอะ เจ้าจะต้องตายแน่! เจ้าอย่าได้พาเจ้าเด็กตัวถ่วงนี่ตายเร็วไปก่อนก็แล้วกัน”
ลั่วชิงเองก็จ้องมองมู่เฉียนซีด้วยเช่นกัน จากนั้นก็กล่าวว่า “คอยดูก็แล้วกัน ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดีแน่!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณชายลั่ว อยากตายเหรอ!”
“แล้วเจ้าจะต้องเสียใจทีหลังแน่นอน!”
ลั่วชิงกล่าวคำพูดนี้จบก็จูงมือลั่วซินเดินไปทันที
พวกเขาทั้งสองรู้ดีอยู่แก่ใจดีว่าตอนนี้พวกเขายังทำอะไรหญิงสาวผู้นี้ไม่ได้ จึงทำได้เพียงแค่อดทนไปก่อนเท่านั้น ทว่า ในที่แห่งนี้มีโอกาสที่จะทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น รอให้พวกเขาออกไปก่อนเถอะ จากนั้นก็ไม่จำเป็นต้องกลัวมู่เฉียนซีอีกต่อไปแล้ว
มู่เฉียนซีผู้น่าสงสาร ต้องพาเด็กตัวถ่วงนี้มาด้วย แม้แต่วิธีการฝึกฝนฝึกบำเพ็ญในนี้ ท่านพ่อก็ไม่ได้บอกอะไรนางเลย!
คนอื่น ๆ ต่างจับคู่และแยกย้ายเดินไป มู่เฉียนซีจูงมือลั่วเหมี่ยวพลางกล่าว “เสี่ยวเหมี่ยว เราไปกันเถอะ!”
ภายในม่านหมอกขาวนี้ ไม่สามารถดูออกเลยว่าทิศไหนคือเหนือใต้ออกตก มู่เฉียนซีแผ่ซ่านพลังจิตออกไป อาศัยสัญชาตญาณของตัวเองเดินจูงมือลั่วเหมี่ยวเดินไป
อ๊า! ในตอนนี้เอง จู่ ๆ ลั่วเหมี่ยวก็อุทานขึ้นด้วยความตกใจ
ตรงหน้ามีร่างโปร่งประหนึ่งเงาร่างหนึ่งปรากฏอยู่ ลั่วเหมี่ยวกล่าวด้วยความประหม่าว่า “พี่สา
