“หากเจ้าฆ่าอาตมา เจ้าก็จะไม่มีวันได้ฝักกระบี่นิรันดร์ไปครอบครอง” ถูกขู่เช่นนี้แล้ว อินรั่วเฉินก็ยังไม่กลัวแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซียิ้มขึ้นแล้ว “เจ้าพระบ้า ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก! เพราะข้ามีวิธีทรมานให้เจ้าตายทั้งเป็นได้”
ดวงตาเปรียบดั่งกระจกจันทราคู่นั้นของอินรั่วเฉินจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี “แม่นางมู่ อาตมาไม่กลัววิธีอันใดของเจ้าหรอก”
แม้ว่าเขาจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา แต่นางก็รู้สึกว่ามันเป็นเพียงแค่การแสดงความกล้าก็เท่านั้น
ทว่า ดวงตาคู่นั้นของอินรั่วเฉินไม่ใช่การหลอกลวงแต่อย่างใด
นางรู้ดีว่ากลอุบายที่ใช้กับคนอื่นได้ผล บางทีอาจจะใช้ไม่ได้ผลกับพระผู้นี้ก็ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าว่าเจ้าอย่าฝืนเลยจะดีกว่านะ! เจ้าไม่เอาตัวกระบี่ แต่เจ้าเอาไปแค่ฝักกระบี่ มันจะมีประโยชน์อันใดกัน?”
“อาตมามีเหตุผลที่จะใช้มันแน่นอน! ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกแก่แม่นางมู่ แต่อาตมาไม่เคยคิดจะทำร้ายแม่นางเลย”
ในแววตาคู่นั้นของเขามีความจริงใจอยู่
ช่างจริงใจเกินไปแล้ว แม้ว่าจะถูกหลอกมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็อดที่จะเชื่อคำพูดเขาไม่ได้จริง ๆ
มู่เฉียนซีกำหมัดแน่น นางต้องอดทนเอาไว้!
“แย่งฝักกระบี่มาได้ ข้าก็จะถูกพิฆาตวิญญาณตามไล่ฆ่า เจ้าเองก็คิดเหมือนกันใช่หรือไม่ ข้าไม่มีเวลาจะมาเล่นลิ้นกับเจ้ามากนักนะ ทันทีที่ได้ของ ข้าก็จะไปทันที”
ตอนนี้สถานการณ์ของเสี่ยวไป๋นั้นไม่ชัดเจนเลย นางมาลี้ภัยที่แดนตะวันตกและจะถือโอกาสนี้แย่งชิ
