เจ้ายืนยันที่จะทำเช่นนี้แล้วก็แล้วแต่เจ้า เสี่ยวไป๋ เรากลับกันเถอะ!”
กู้ไป๋อีเดินมาข้างกายมู่เฉียนซี และกล่าวว่า “ต่อไปนี้ ซีเอ๋อร์ไม่ต้องสนใจแล้วว่าเฟิงอวิ๋นซิวจะเป็นหรือจะตาย นอกจากมีคำสั่งจากมู่หลินหลางว่าให้เขาหยุด เขาถึงจะหยุด มิเช่นนั้นเขาไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่นอน”
แต่มู่หลินหลางทุ่มเททุกอย่างเพื่อตามหากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์เช่นนั้น นางจะสั่งให้หยุดจริง ๆ เหรอ
ไม่มีทางเด็ดขาด!
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม! เสี่ยวไป๋ ข้าเข้าใจแล้ว”
ครั้นแล้ว มู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีจึงกลับตำหนักเป่ยหาน และศึกษาแผนที่นั้น
กู้ไป๋อีกล่าว “ยืนยันได้ว่ามันอยู่ทางเหนือสุดจริง ๆ ซีเอ๋อร์รออยู่ที่ตำหนักเป่ยหาน ข้าจะนำกำลังคนไปตามหาฝักกระบี่”
มู่เฉียนซีส่ายหน้าพลางกล่าว “พิฆาตวิญญาณตั้งใจมอบแผนที่นี้ให้ข้า เขาต้องมีเจตนาอะไรบางอย่างแน่นอน หากเจ้าไปคนเดียว ข้ากลัวว่าเขาจะมีเจตนาร้ายต่อเจ้า กลัวว่าเขาจะฆ่าเจ้า”
“เขามีความมั่นใจเต็มร้อยว่าหากข้าได้ฝักกระบี่มาแล้วข้าจะทำอะไรเขาไม่ได้ เพียงแต่ว่าเขามีความมั่นใจเกินไปแล้ว” แสงสลัววาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี
มังกรเพลิงกล่าว “ใช่! หากได้ฝักกระบี่มา แล้วมีมังกรเพลิงอย่างข้าอยู่ด้วย ไหนจะมีพี่อาถิง พี่นิรันดร์ พี่มังกรวารี พี่สุ่ยจิงอิ๋งอยู่ด้วย ต่อให้เจ้าพิฆาตวิญญาณจะเก่งกาจมากแค่ไหน พวกเราก็รับมือเขาได้แน่นอน”
พิฆาตวิญญาณคิดไม่ถึงแน่นอนว่าสหายเก่าที่มีฝีมือเก่งกาจพอ ๆ
