มู่เฉียนซี ทำให้จักรพรรดิเฉียนเซี่ยตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ในขณะเดียวกันเขาก็ได้เห็นร่างของเชียนอ้าวเซี่ยที่กำลังหลับใหลอยู่ด้วย
“นี่อ้าวเซี่ยเขา…เขาได้รับการช่วยเหลือแล้วใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “เขากินยาไปแล้ว ร่างกายจะค่อย ๆ ฟื้นตัว ไม่เกินหนึ่งเดือนก็คงจะฟื้นขึ้นมา ข้าจะส่งนักปรุงยาที่ดีที่สุดของหอหมอปีศาจมาดูแลเขา และจะส่งองครักษ์เงามาปกป้องเขาด้วย”
“ระหว่างนี้ข้าจะเขียนสูตรสมุนไพรที่จะเอามาทำน้ำแกงให้เขาดื่มปรับสมดุลร่างกาย ต้องให้เขาดื่มทุกวันล่ะ”
มู่เฉียนซีชี้แจงรายละเอียดได้อย่างชัดเจนมาก จักรพรรดิเซี่ยรู้ดีว่ามู่เฉียนซีไม่ใช่คนที่ช่วยเหลือคนอื่นแล้วจะทิ้งไว้กลางคัน
เขากล่าว “ผู้นำตระกูลมู่ เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อนสักระยะได้หรือไม่? หากอ้าวเซี่ยตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นหน้าเจ้าเป็นคนแรกเขาต้องดีใจมากแน่ ๆ”
มู่เฉียนซียังไม่ทันตอบ จิ่วเยี่ยกลับดึงนางไปข้างกายแล้ว
“ไม่ได้!”
กลิ่นอายของจิ่วเยี่ยทำให้คนที่อยู่ตรงนี้หวาดกลัวขึ้น
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางให้ซีเฝ้าคนอื่นนานถึงเพียงนั้นแน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าว “คนไข้ของข้า มีข้าคอยดูแลจนหายดีก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดีอยู่แล้ว แต่เกรงว่าอีกไม่นานทางแดนเหนือต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ข้าไม่อาจอยู่ที่เซี่ยโจวนานถึงเวลานั้นได้”
ในตอนนี้ตำหนักตงจี๋กับตำหนักเป่ยหานดูภายนอกแล้วเหมือนจะสงบ แต่ตราบใดที่นางไม่มอบกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร
