์ให้ ศึกการสู้รบก็มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
จักรพรรดิเซี่ยกล่าวด้วยความผิดหวังเล็กน้อยว่า “ข้าไร้มารยาทเอง ต้องขอโทษเจ้าด้วย”
มู่เฉียนซีอยู่ตรวจดูอาการเชียนอ้าวเซี่ยเป็นเวลาสามวัน จนในที่สุดจิ่วเยี่ยก็ทนไม่ไหวแล้ว
จิ่วเยี่ยจึงกล่าวขึ้นว่า “ซี เราจะกลับบ้านกันไม่ใช่เหรอ?”
ขืนอยู่ต่อ มีหวังเขาต้องบังคับเอาตัวนางหนีไปจากที่นี่เป็นแน่
มู่เฉียนซีเองก็รู้ดีว่านิสัยของจิ่วเยี่ยเป็นเช่นไร นางกล่าว “ตกลง วันนี้เราจะกลับบ้านกัน!”
หลังจากกล่าวลาจักรพรรดิเซี่ยเสร็จแล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับไปยังแคว้นจื่อเยี่ยอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่มาถึงแคว้นจื่อเยี่ย เยวี่ยเจ๋อก็รีบกลับจวนไปหาครอบครัวทันที ส่วนมู่เฉียนซีก็กลับไปยังจวนตระกูลมู่กับจิ่วเยี่ย
ทุกอย่างในตระกูลเป็นระเบียบเรียบร้อยดีทุกอย่าง เมื่อคนในตระกูลมู่เห็นมู่เฉียนซีกลับมา พวกเขาก็ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านผู้นำตระกูลมู่กลับมาแล้ว!”
“ท่านผู้นำตระกูล!”
“ท่านผู้นำตระกูลกลับมาแล้ว!”
ผู้นำตระกูลกลับมาเช่นนี้ พวกเขาล้วนดีใจกันเป็นอย่างมาก จึงได้มีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับ ดื่มกินกันอย่างสุขสำราญ
แต่เมื่อผู้นำตระกูลของพวกเขากินอิ่มแล้วก็กลับหลบไปพักผ่อนทันที!
ห้องนอนที่คุ้นเคย ด้านในมีร่างอันคุ้นเคยร่างหนึ่งอยู่ ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกของคนผู้นี้มีคลื่นเปลวไฟลุกโชนอยู่เล็กน้อย
เขาขยับตัวเข้าไปใกล้มู่เฉียนซีพลางกล่าว “ถึงเวลาที่ข้าควรจะได้รับรางวัลแ
