ล้วล่ะ!”
มู่เฉียนซียอมรับในความพ่ายแพ้!
เส้นผมยาวสีดำขลับนั้นพัลวันกันอย่างยากที่จะแยกออกจากกันได้ จากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้นอนกันทั้งคืน!
มู่เฉียนซีหายใจอย่างกระหืดกระหอบพลางกล่าว “หวงจิ่วเยี่ย อยู่ห่าง ๆ ข้าหน่อย…”
อยากจะตบตีเขา อยากจะถีบเขาออกไป แต่นางกลับถูกจิ่วเยี่ยกดทับร่างจนไม่สามารถขยับได้เลย
“ใกล้! ข้ายังอยากจะใกล้ชิดซีอีก ข้าไม่ห่างจากซีเป็นอันขาด!”
ไม่ว่าจะเป็นหัวใจ หรือร่างกาย!
ร่างกายของทั้งสองแนบชิดติดกันอย่างไม่อาจแยกออกจากกันได้!
ผู้นำตระกูลมู่กลับมาจวนทั้งที แต่กลับเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาเป็นเวลาสามวันแล้ว
สามวันเชียวนะ!
ภายใต้ความปรารถนาที่ติดต่อกันมาหลายคืน ยากมากที่จิ่วเยี่ยจะยับยั้งคำสาปนั้นได้ จนเกิดความหละหลวมขึ้นแล้ว
ความปรารถนาที่จะครอบครองให้ได้ ความคิดนี้ทำให้เกิดช่องโหว่ของคำสาปขึ้น
ต่อจากนั้นจิ่วเยี่ยก็ใช้ความรุนแรงราวกับเป็นสัตว์ร้าย จนท้ายที่สุดถูกสุ่ยจิงอิ๋งส่งตัวกลับไป
มู่เฉียนซีเหน็ดเหนื่อยจนลุกไม่ไหว ก่อนที่จะผล็อยหลับไป นางพูดในใจว่า
‘จะทำอะไรอย่างขอผ่านไปทีกับเจ้าหมอนี่ไม่ได้เลยจริง ๆ ข้าทำผ่านอย่างขอไปทีแค่นิดหน่อย เขากลับยิ่งรุนแรงขึ้น ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว’
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังนอนพักผ่อนด้วยความผ่อนคลาย ในวังกลับไม่สงบมาสามวันแล้ว
“ฝ่าบาท!”
“ฝ่าบาท!”
“……”
ลู่กงกงเรียกเขาอยู่ข้างกาย แต่ซวนหยวนหลี่เทียนก็ยังคงเหม่อลอยอยู่
ผ่านไ
