ยงนี้
พวกเขาได้เห็นถึงความก้าวหน้าในการหลอมยาของมู่เฉียนซี พรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว
เวลาหนึ่งวัน ไม่มีใครย่างเท้าออกไปจากลานประลองนี้เลย
พวกเขาถูกการประลองการหลอมยาอันน่าทึ่งครั้งนี้ดึงดูดใจเข้าแล้ว พวกเขารู้สึกว่าบางทีอาจจะได้เห็นกับปาฏิหาริย์ก็ได้
เช้าตรู่วันต่อมา ศิษย์สำนักโอสถฯ ทุกคนต่างก็สิ้นหวังแล้ว
พวกเขากล่าว “พวกเราแพ้แล้ว!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เวลายังไม่หมด พวกเจ้าก็ยอมแพ้ซะแล้ว ยังมีคนที่ไม่ได้ขึ้นประลองอีกไม่ใช่เหรอ?”
พวกเขาก้มหน้าพลางกล่าว “ต่อให้ประลองอีกครึ่งวัน พวกข้าก็ไม่มีทางเอาชนะได้หรอก เมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว พวกข้ายังห่างชั้นกับเจ้ามากจริง ๆ พวกข้ายอมรับความพ่ายแพ้!”
ตลอดหนึ่งวัน ศิษย์สำนักโอสถฯ ผู้เย่อหยิ่งต่างก็ก้มหน้าลงแล้ว ความเย่อหยิ่งและความมั่นใจในตัวเองที่ผ่านมาถูกโจมตีไม่น้อย
ช่างวิปริตยิ่งนัก!
“ท่านผู้นำตระกูลมู่ชนะแล้ว!”
“ประมุขน้อยชนะแล้ว!”
“พระเจ้าช่วย! คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนคนเดียวจะเอาชนะศิษย์สำนักโอสถฯ หลายคนเช่นนี้ได้!”
“เจ้าดูท่าทางของนางสิ ดูเหมือนว่ายังมีแรงอีกเหลือเฟือ นี่ต้องวิปริตถึงเพียงใดกัน!”
“ใครบอกว่านักปรุงยาในดินแดนระดับต่ำของพวกเราจะสู้นักปรุงยาดินแดนระดับสูงไม่ได้ พวกเราก็มีอัจฉริยะเหมือนกัน!”
ทุกคนส่งเสียงเชียร์ขึ้น แต่หลังจากที่สิ้นสุดเสียงเชียร์ จู่ ๆ เสียงร้องห่มร้องไห้ก็ดังขึ้น
“ฮือ ๆ! เงินทองของข้า!”
“ทรั
