เขาเป็นใคร?”
ในตอนนี้ไป๋เหยียนเอ๋อร์ได้ก้าวออกมากล่าว “ซีเอ๋อร์ เจ้าทำผิดมหันต์โดยการฆ่าศิษย์พี่หวงแห่งสำนักโอสถฯ จงรีบขอขมาและชดเชยให้แก่ผู้อาวุโสทุกท่านเสีย เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็จะได้ไม่ลงโทษเจ้าอย่างหนักมากเกินไปนัก”
“พวกเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว หากว่าเจ้าไม่ยอมรับละก็ เกรงว่าพวกเขาจะทำร้ายเจ้า” ไป๋เหยียนเอ๋อร์ใช้สายตาอันห่วงใยมองไปยังมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวกับไป๋เหยียนเอ๋อร์ด้วยเสียงเย็นชา “ไป๋เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจงอย่าได้มาเสแสร้งแกล้งทำในที่แห่งนี้ จงไสหัวไปให้ไกล”
ผู้อาวุโสหวงมองมู่เฉียนซีอย่างเย็นชาแล้วกล่าว “สาวน้อย เจ้าฆ่าลูกของข้า!”
“ถ้าหากข้าบอกว่ามิใช่ ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
“ถึงต่อให้ไม่ใช่ แต่เจ้ากล้าที่จะถีบลูกของข้าให้คนมากมายเช่นนั้นเห็น กล้าทำให้ลูกของข้าขายหน้า ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ หากเจ้ายินดีที่จะขอโทษดี ๆ ก็จงมาเป็นเมียน้อยลำดับที่…”
ผู้อาวุโสหวงผู้นี้เป็นตาเฒ่าตัณหากลับเต็มตัวเหมือนลูกชายไม่มีผิด
“อ๊าก!” ยังไม่ทันที่เขาจะได้กล่าวจบ ปราณกระบี่ที่ไร้ปราณีปราณหนึ่งก็ได้พุ่งไปยังคอหอยของเขา
คิดอะไรเกินตัวจะต้องชดใช้อย่างแสนสาหัส
ผู้อาวุโสหวงหลบหลีกไปอย่างรีบร้อน แต่ทว่าที่บนคอของเขานั้นก็ได้มีรอยโลหิตเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแห่ง
เขามองไปยังบุรุษชุดขาวผู้ที่ลงมือนั้น ช่างเย็นยะเยือกเหมือนดั่งหิมะสลักก็มิปาน เย็นยะเยือก หยิ่งทะนง และสูงส่ง เหมือนดั่งเทพเทพาอย่างไรอย่างนั้น
