นซีนั่นเอง ชิงอิ่งก็ได้โจมตีมันอย่างเต็มกำลัง
ปัง! หางอันใหญ่ยักษ์ของมันได้ฟาดไปทางชิงอิ่งอย่างรุนแรง ชิงอิ่งนั้นไม่อาจที่จะหลบหลีกได้ทันเลย
ตูม! ชิงอิ่งล้มลงบนพื้นน้ำแข็งและทำใหัทั่วทั้งบนพื้นน้ำแข็งนั้นปรากฏรอยร้าวประหนึ่งใยแมงมุมขึ้น
“มนุษย์ เจ้ากล้าที่จะขโมยผลจิ่วหยางซวนของข้า เจ้ารนหาที่ตายนัก!”
ขณะที่กิ้งก่าน้ำแข็งกำลังพูดกล่าว กลิ่นอายอันเยือกเย็นก็ตกลงมาที่บนใบหน้าของมู่เฉียนซี
ความอบอุ่นบนใบหน้าของมู่เฉียนซีลดลงไปพลัน ขนตางอนสลวยนั้นบังเกิดน้ำแข็งเกาะขึ้นชั้นหนึ่ง
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก พิษนั้นของนางยังไม่ออกฤทธิ์เป็นเพราะนางประเมินกิ้งก่าน้ำแข็งตัวนี้ต่ำไปหรือ?
สิ่งที่มู่เฉียนซีต้องทำในตอนนี้ก็ทำได้แต่เพียงยื้อเวลาออกไปเท่านั้น
มู่เฉียนซีนำผลจิ่วหยางซวนออกมาแล้วกล่าวขึ้น “ข้าสามารถเอาผลจิ่วหยางซวนนี้คืนให้แก่เจ้าได้ เจ้าจะสามารถปล่อยข้าไปได้หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าเป็นได้ไปรึ? ข้าจะเขมือบเจ้าเข้าไปในคำเดียว จะเคี้ยวร่างกายอันสดนิ่มของเจ้าให้แหลกในคราวเดียว ข้านั้นไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์มานานหลายปีแล้ว” กิ้งก่าน้ำแข็งกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
“ผลจิ่วหยางซวนเป็นของข้า ใครก็จะมาแย่งชิงไปไม่ได้!”
เมื่อกิ้งก่าน้ำแข็งกล่าวจบมันก็เตรียมที่จะยึดสมุนไพรวิญญาณในมือของมู่เฉียนซีกลับไป แต่ในตอนนี้เองมันก็ได้พบว่าร่างกายอันเย็นเฉียบของมันได้พลันเกิดเพลิงที่ไม่อาจดับได้ลุกไหม้
