หนึ่งปรากฏขึ้นที่ข้างกายกู้ไป๋อี สีหน้าของกู้ไป๋อีเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก “ซีเอ๋อร์”
มู่เฉียนซีมองไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งบนทะเลสาบน้ำแข็งนั้น มันชัดเจนอย่างที่สุด
ชุดผ้าคลุมยาวสีขาว ที่บนชุดนั้นใช้สีทองปักเป็นรูปลายมังกร เมื่อดูแล้วช่างสง่างามและมีเกียรติ
ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนั้นกลับทำให้มู่เฉียนซีคุ้นเคยเสียจนไม่อาจจะคุ้นเคยไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว
สีหน้าของมู่เฉียนซีสาดแววแห่งความประหลาดใจออกมา จากนั้นก็หันไปมองยังเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างตัวนาง
เสี่ยวไป๋กับองค์รัชทายาทเป่ยกงนั้นถึงแม้ว่ารูปลักษณ์จะไม่นับว่าเหมือนกันสิบเต็มสิบส่วน แต่ก็คล้ายคลึงกันถึงเก้าส่วน
แต่ทว่าบุลลิกของทั้งสองนั้นแตกต่างกันเป็นอย่างมาก เสี่ยวไป๋เหมือนดอกบัวบนยอดเขาหิมะที่เย็นยะเยือกและโดดเดี่ยว ถึงแม้ว่าจะเย็นชาแต่ก็กลับมีความบริสุทธิ์อย่างมิอาจหาสิ่งใดเปรียบได้
ส่วนองค์รัชทายาทเป่ยกงผู้นี้ดูสูงส่งมีเกียรติ เหมือนดั่งแสงสุริยันที่มอบความรู้สึกอบอุ่นให้แก่ผู้คน แต่ในใจนั้นกลับมีจุดด่างดำและซับซ้อนซ่อนลึกอยู่อย่างมิอาจจะหยั่งถึงได้
แน่นอนว่าเป่ยกงจั๋วเองก็มองออกว่าที่เบื้องหน้าของตนนั้นเป็นสาวน้อยที่แต่งตัวปลอมเป็นชาย “นี่มิใช่รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเจ้า ข้าอยากจะเห็นรูปลักษณ์อันสวยงามที่แท้จริงของเจ้า”
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย “ข้าว่าองค์รัชทายาทเป่ยกงมีความต้องการมากเกินไปแล้วกระมัง ท่านต้องการพบข้า
