ณหนึ่งก็ได้กรีดวาดเป็นรอยแผลลึกที่ลึกเสียจนสามารถเห็นกระดูกได้ขึ้นมาแผลหนึ่ง
ปัง! นางล้มลงบนพื้น
โลหิตบนหน้าหลั่งไหลออกมาประหนึ่งกับเป็นมนุษย์โลหิตก็มิปาน
“อ๊าก!” เสียงร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังออกมา
“หน้า…หน้าของข้า…”
พลังในการฝึกบำเพ็ญของนางนั้นได้สูญสิ้นไปแล้ว ถ้าหากว่าใบหน้า…
ในตอนนี้เองเซียวเหยาก็ได้เดินเข้ามา เขายิ้มแล้วกล่าว “เป็นไอ้อัปลักษณ์ที่ไหนมาร้องโวกเวกโวยวายแต่เช้าตรู่ ถ้าหากว่าทำให้ผู้เป็นนายของข้าตื่นละก็จะทำเช่นไร?”
“หน้าของข้า…” สีหน้าของอวี้ปิงชิงค่อนข้างเหม่อลอย
“นางคนต่ำช้า! เจ้ายังกล้าที่จะหนีอีก?”
ในตอนนี้ทั้งสี่สวะนั่นได้ตามมาทันแล้ว
แต่เมื่อพวกเขามองเห็นกู้ไป๋อี สีหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดลง และกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ท่าน ท่านหัวหน้าตำหนัก…”
พวกเขาคิดที่จะหนี อย่างไรเสียเรื่องการร่วมมือกันประมือกับหัวหน้าตำหนักนั่นก็เป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมเป็นอย่างมาก!
เงาร่างสีชมพูเงาหนึ่งยืนกั้นที่ด้านหน้าของพวกเขาเอาไว้ “ถ้าหากว่าพวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ดีๆ พวกเราก็ขี้เกียจที่จะไปตามหาพวกไร้ประโยชน์อย่างพวกเจ้า และจะปล่อยให้พวกเจ้าอยู่ไปจนแตกดับไปเองแล้วแท้ ๆ แต่ในเมื่อตอนนี้ได้นำตัวเองส่งให้ถึงที่เช่นนี้แล้ว เช่นนั้นก็จงอยู่ต่อเถอะ”
ปึก ปึก ปึก! พวกเขาแต่ละคนขุกเข่าลง “อย่าฆ่าพวกเราเลย พวกเราสำนึกผิดแล้ว! ล้วนแต่เป็นเพราะเจ้าคนต่ำช้านั้นล่อลวงพวกเรา ท่านหัวหน้าตำหนัก…”
เซี
