ยวเหยายิ้มแล้วกล่าว “อดีตธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักเป่ยหาน ผู้ที่สั่งลมฝนแห่งตำหนักเป่ยหานได้ มาวันนี้กลับกลายเป็นเหมือนสุนัขที่ตายไปแล้วก็มิปาน ช่างน่าสนใจจริง ๆ”
ตำหนักเป่ยหานนั้นมีความแค้นในเรื่องการฆ่าล้างเก้าชั่วโคตรกับเขาอยู่ เมื่อได้เห็นพวกเขาอนาถาจนถึงขีดสุดเช่นนี้ อารมณ์ของเซียวเหยาจึงดีเป็นพิเศษ
สีหน้าของพวกนายน้อยใหญ่ก็ยิ่งมืดครึ้มมากลงไปเรื่อย ในใจของพวกเขานั้นโกรธเกรี้ยวอย่างที่สุด แต่ชีวิตของพวกเขาในตอนนี้ดันตกไปอยู่ในมือของเขาเสียแล้ว พวกเขาทำได้ก็แต่อดทนเอาไว้
เซียวเหยามองไปยังกู้ไป๋อีแล้วกล่าว “หัวหน้าตำหนักเป่ยหาน ถ้าหากว่าข้ามิได้จำผิดละก็ เจ้าสวะนี่เป็นศิษย์ที่ผู้อาวุโสสูงสุดถ่ายทอดวิชาด้วยตนเอง แล้วสตรีผู้นั้นก็เป็นหลานสาวของผู้อาวุโสสูงสุด…” ถ้าหากว่าเป็นผู้อื่น เซียวเหยาคงจะทำลายล้างจนสิ้นซากไปนานแล้ว เพื่อป้องกันมิให้พวกเขามาเกาะกะขวางลูกตาของผู้เป็นนายของตน
แต่ทว่าฐานันดรของพวกเขานั้น อย่างไรเสียก็อย่าได้ฆ่าทิ้งไปเสียก่อน รอให้นายท่านออกคำสั่ง
ในตอนนี้อวี้ปิงชิงก็ได้สติขึ้นมา “ท่านปู่! ใช่…ท่านปู่…ท่านปู่จะต้องสามารถช่วยข้าได้อย่างแน่นอน”
พลันนั้นปราณกระบี่อันโหดร้ายก็ได้กรีดวาดเป็นรอยเลือดลึกที่ใบหน้าอีกข้างหนึ่งของนาง แม้ว่าจะลงมือไปแล้ว แต่ก็กลับมิได้พูดกล่าวใด ๆ ออกมาแม้แต่คำเดียว
ใบหน้าที่เคยงดงามของอวี้ปิงชิงนั้นกำลังจะอัปลักษณ์เสียแล้ว “ท่านหัวหน้าตำ
