หนัก ทำไมถึงได้ทำเช่นนี้กับข้า? ท่านปู่ของข้านั้นเป็นถึงเสาหลักของตำหนักเป่ยหาน แม้ว่าท่านจะเป็นหัวหน้าตำหนัก แต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเกินเลยเช่นนี้!”
เซียวเหยายิ้มอย่างเย็นชาแล้วกล่าว “ตอนนี้เจ้าเฒ่านั่นทำได้เพียงแต่หลบ ๆ ซ่อนเท่านั้น เจ้าคิดว่าเขาจะสามารถช่วยเจ้าได้รึ?”
“เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้…” อวี้ปิงชิงกล่าวพร้อมส่ายหน้า
เซียวเหยาได้โยนผ้าเช็ดหน้าออกมาผืนหนึ่งแล้วกล่าว “เช็ดหน้าของเจ้าเสียให้สะอาด ทำให้พื้นบ้านของข้าสกปรกเสียเช่นนั้น ประเดี๋ยวข้าจะอดไม่ได้แล้วฆ่าเจ้าทิ้งเสีย!”
อวี้ปิงชิงสั่นไปทั้งตัว นางทำได้เพียงแต่ยอมเก็บผ้าเช็ดหน้าของเขาขึ้นมาเช็ดหน้าแต่โดยดี หลังจากที่นางเช็ดเลือดเสร็จแล้ว เมื่อนางลูบคลำใบหน้าของตนเองก็พบว่าใบหน้านั้นได้กลายเป็นเหมือนดั่งเปลือกไม้ที่มีผิวขรุขระไม่เสมอกันไปเสียแล้ว
“อ๊า! นี่ไม่ใช่ใบหน้าของข้า นี่ไม่ใช่…” อวี้ปิงชิงไม่อาจที่จะทนรับความกระทบกระเทือนนี้ได้จึงสลบไปในทันที
พวกนายน้อยใหญ่ที่เห็นใบหน้านั้นของอวี้ปิงชิงที่สลบลงไปบนพื้นก็แทบอยากที่จะอ้วกออกมา
เซียวเหยายิ้มแล้วกล่าว “ของของข้าก็ยังกล้ามาบังอาจเตะต้อง ช่างรนหาที่ตายนัก”
หลังจากที่นอนหลับอยู่ในอ้อมอกของจิ่วเยี่ยอย่างสบายทั้งคืน มู่เฉียนซีก็ได้ตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงวัน หลังจากที่ตื่นมาแล้วก็พบว่าจิ่วเยี่ยกำลังจ้องมองที่นางอยู่
มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “จิ่วเยี่ย เจ้าตื่นไวนัก! เจ้าไม่ต้อง
