งีบสักหน่อยหรือ? ถึงอย่างไรก็…”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้พร้อมกัดติ่งหูของนางเบา ๆ แล้วกล่าว “สบายใจได้ พลังกายของข้านั้นดีมีชีวิตชีวาเพียงพอ ข้าสามารถทำให้เจ้าพอใจในด้านต่าง ๆ ได้ และจะไม่ทำให้ตัวข้าเองเหนื่อยอย่างแน่นอน” สีหน้าของมู่เฉียนซีมืดครึ้มลงพลัน “เจ้า…เจ้าอยู่ให้ห่างจากข้าหน่อย!”
เมื่อเปลี่ยนชุดแล้วทั้งหมดก็ล้วนปกติ หลังจากที่รู้สึกมีชีวิตชีวาไม่เลว มู่เฉียนซีก็ได้ออกไปข้างนอก
นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว แต่ว่ามันคงไม่ได้ผ่านไปสั้น ๆ อย่างแน่นอน จะต้องไปหาพวกเขาเพื่อที่จะไม่ทำให้พวกเขาเป็นกังวล
ในตอนที่กู้ไป๋อีมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้น น้ำแข็งสลักที่ไม่ขยับเขยื้อนนี้ก็ได้กลายเป็นน้ำแข็งสลักที่พูดจาได้เสียแล้ว “ซีเอ๋อร์!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋!”
ตั้งแต่มู่เฉียนซีปรากฏตัวขึ้น สายตาของกู้ไป๋อีก็มิได้ละออกไปจากร่างของนางอีกเลย
คล้ายกับว่าละโมบที่จะมองนางให้มากอีกสักหน่อย จากนั้นเขาก็กล่าวถามขึ้น “ไม่เป็นไรแล้วกระมัง!”
มู่เฉียนซีพยักหน้ากล่าว “ไม่เป็นไรแล้ว”
กู้ไป๋อีเองก็สบายใจแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวถาม “อารองอยู่ด้านในหรือไม่?”
“อื้ม!”
“ข้าจะเข้าไปดูเสียหน่อย เจ้าเองก็ลำบากเสียแล้ว”
แม้ว่ากู้ไป๋อีจะปกปิดความเหนื่อยล้าของตนเองอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของมู่เฉียนซีไปได้
เมื่อตรวจดูอารองที่อยู่ในภาวะหลับใหลแล้วก็พบว่าทั้งหมดล้วนแต่เป็นปกติ มู่เฉียน
