ใดเลย
มู่เฉียนซีมองดูเขาจนรู้สึกหลงใหลขึ้นอีกเล็กน้อย ดูเหมือนราวกับว่านางถูกมนต์สะกดอันทรงพลังทำให้นางหลงใหลก็มิปาน
นางขยับเข้าไปใกล้ และในขณะที่ขยับนั้น ริมฝีปากของนางก็ได้สัมผัสกับริมฝีปากอันสมบูรณ์แบบนั้นของเขา มันแฝงไปด้วยกลิ่นอายอันเย็นยะเยือก แต่กลับทำให้รู้สึกละโมบต้องการจะแย่งชิงมา
เซียวเหยามองไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องของมู่เฟิงหลิงในตอนนี้ เขาเหมือนกับประติมากรรมน้ำแข็งที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
เซียวเหยาถอนหายใจออกมาด้วยความทอดถอนใจ เขาไม่เข้าใจอารมณ์และความรู้สึกของชายผู้นี้เลย
คำสอนของตระกูลเซียวนั้น มีเพียงแค่ความปรารถนาเท่านั้น ไม่ให้มีความรัก!
ในที่สุดตอนนี้เขาก็ได้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดบรรพบุรุษตระกูลเซียวของพวกเขาถึงได้สอนเช่นนี้ เพราะหากเกิดความรักขึ้นแล้ว ต่อให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็จะต้องถูกทรมานอย่างตายทั้งเป็น และความรักจะเป็นจุดอ่อนและเป็นสิ่งที่อ่อนแอยิ่งกว่าสัตว์น้อยผู้อ่อนแอเสียอีก
ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าผู้นี้จะเป็นคนที่ฆ่าล้างตระกูลเซียวของเขา แต่เซียวเหยาก็ยังรู้สึกสงสารเขาเล็กน้อย
เซียวเหยากล่าว “ข้าเจอเหล้าพันปีหลายไหที่อุโมงค์เก็บเหล้าของตระกูลเซียว หัวหน้าตำหนักเป่ยหานสนใจจะดื่มสักจอกหรือไม่?”
เคยได้ยินมาว่าเหล้าสามารถคลายความทุกข์ได้!
กู้ไป๋อีตอบกลับไปว่า “ซีเอ๋อร์ให้ข้าเฝ้าเขาไว้ จะให้เกิดข้อผิดพลาดใดไม่ได้เด็ดขาด ดื่มเหล้าไม่ได้”
“เจ้า…
