่นางสั่งเอาไว้ในดีที่สุด และรอนางกลับมา
ส่วนอินรั่วเฉินที่กำลังสวดพระคัมภีร์อยู่ข้าง ๆ เมื่อสักครู่นั้น ตอนนี้ก็ได้กลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
มู่เฉียนซีชี้ทาง และจิ่วเยี่ยก็พานางไปที่แห่งนั่น
ที่ที่พวกเขาทั้งสองอยู่ในตอนนี้ ก็คือที่ที่เซียวเหยาพานางมาในตอนแรก
สถานที่อันกว้างขวาง มีเตียงที่ใหญ่โตและนุ่มมาก!
จิ่วเยี่ยวางร่างของนางลงบนเตียง แต่สองมือของมู่เฉียนซีกลับคล้องคอเขาไว้ไม่ยอมปล่อย จากนั้นนางก็ออกแรงเล็กน้อยดึงเขาลงมา
มือข้างหนึ่งของมู่เฉียนซีจับปลายคางอันประณีตนั้นของจิ่วเยี่ย ก่อนจะค่อย ๆ บรรจงถอดหน้ากากของเขาออกและโยนมันไปข้าง ๆ นางมองดูใบหน้าอันหล่อเหลาประณีตอย่างหาที่เปรียบมิได้นี้ ยิ่งมองมากเท่าไร นางก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น ปลายนิ้วของนางกรีดกรายไปบนผิวของเขาอย่างเบามือ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้งว่า “องค์ชายจิ่วเยี่ย ที่ผ่านมาหมอปีศาจอย่างข้าได้ทุ่มเทและเสียยาลูกกลอนไปไม่น้อยเพื่อรักษาเจ้า แม้ว่าสุดท้ายแล้วรางวัลตอบแทนมันจะยอดเยี่ยม แต่ในระหว่างนี้ ข้าไม่เคยเรียกเก็บอะไรจากเจ้าเลย”
“วันนี้ข้าคงต้องเก็บดอกเบี้ยสักหน่อยแล้ว หากเจ้าตกลง ก็จงยอมเชื่อฟังข้าซะ แต่ต่อให้เจ้าไม่ตอบตกลง อย่างไรเจ้าก็ต้องตกลงอยู่ดี”
ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าแดงก่ำ รอยยิ้มอันชั่วร้ายนั้นแฝงไปด้วยความขี้เล่น และแววตาที่ขุ่นมัวนั้นก็ทำให้จิ่วเยี่ยไม่มีทางเลือกนอกจากยอมจำนน
“ข้า ตอบตก
