ระหลาดนั่นกำลังจ้องมองอยู่ตาเป็นมัน
ตอนนี้มีพลังความสามารถเพียงน้อยนิดจะไปคิดกำแหงอะไร รอให้ได้ร่างมนุษย์มาเสียก่อนเถิด ที่รักจะต้องหลงหัวปักหัวปำอย่างแน่นอน เจ้าตัวประหลาดน้อยนี่ไม่เข้าใจเรื่องการทำให้สตรีเพศเบิกบานใจ ไหนเลยจะมาเป็นคู่ต่อสู้เขาได้
ตอนนี้จะต้องรีบฟื้นฟูให้ไวและรีบกลายร่างเป็นร่างมนุษย์ เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าตัวประหลาดน้อยเอ๋ย จงรอร้องไห้น้ำมูกโป่งไปเถอะ
นิรันดร์คิดอย่างลำพองใจ
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าไปหลับใหลเถิด แต่ว่าครั้งต่อไปที่เจ้าปรากฏตัวขึ้นมาห้ามมิให้เรียกกล่าวจิ่วเยี่ยเช่นนั้นอีก ชื่อของเขาคือหวงจิ่วเยี่ย”
ตัวประหลาดน้อยอะไรกัน จิ่วเยี่ยหน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ เหมือนตัวประหลาดตรงไหน
นิรันดร์ร้องไห้พร้อมกล่าว “ฮือ ๆ ๆ ที่รัก เจ้าไม่รักข้าแล้ว เจ้ากลับเอนเอียงไปทางไอ้ตัว…”
“นิรันดร์!” มู่เฉียนซีกล่าวขัดขึ้น
“แต่เดิมทีมันก็ใช่อยู่แล้วนี่นา ยังจะมาห้ามไม่ให้พูดอีก” นิรันดร์ไม่ยอมฟังความอย่างง่ายดายเช่นนั้น
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ได้ เจ้าสามารถเรียกจิ่วเยี่ยเช่นนั้นได้ แต่ว่าต่อจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่า เจ้าอัปลักษณ์ เจ้าคิดว่าเป็นเช่นไร?”
“ที่รัก เจ้าใจร้ายนัก เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร” นิรันดร์เศร้าโศกขึ้นมาอย่างสุดแสน
ต้องรู้เอาไว้ว่า สิ่งที่นิรันดร์ให้ความสำคัญและให้ความพอใจที่สุดนั้นก็คือรูปลักษณ์ จะไปให้ผู้อื่นเรียกกล่าวเช่นนั้นได้อย่างไร
ถ้าหากว่าผู
