น้าเล็กน้อย “ด้านล่างนี้เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง ผู้ที่พลังไม่ถึงระดับสูงสุดไม่มีทางรอด”
สีหน้าของอวี้ปิงชิงพลันเปลี่ยนไป “ท่านปู่! แล้วจะทำเช่นไรเจ้าคะ หรือจะให้พวกเรารออยู่ด้านบนอย่างนั้นเหรอ?”
ผู้อาวุโสสูงสุดเหลือบไปมองเซียวเหยา “ผู้นำตระกูลเซียว ต้องมีวิธีแน่นอน”
เซียวเหยากล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว!”
เขาเดินไปรอบหน้าผารอบหนึ่ง จากนั้นก็ขุดเมล็ดพันธุ์สีแดงออกมาจากพื้นหลายเม็ด
เขาเอากริชเล่มหนึ่งออกมากรีดข้อมือตัวเอง เลือดสีแดงสดหยดลงย้อมไปที่เมล็ดพันธุ์เหล่านั้น จากนั้นเขาก็เอาเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นวางลงบนพื้น
ชั่วพริบตาเดียว เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ก็หยั่งรากลงดิน และเริ่มงอกออกมาเป็นเถาวัลย์ เติบโตงอกลงไปในเหวลึกแห่งนี้
เซียวเหยากล่าว “เวลาหนึ่งก้านธูป การเติบโตของพวกมันก็จะสมบูรณ์ เราก็ไต่เถาวัลย์นี้ลงไปได้”
หลังจากที่เซียวเหยาทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็เดินไปข้างมู่เฉียนซีและกระซิบข้างหูนางว่า “นายท่าน เหวพิษตระกูลเซียวของพวกข้าไม่มีใครอยู่นานหลายปีแล้ว ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้างแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ความรุนแรงของพิษตระกูลเซียวข้ารู้ดี เจ้าระวังตัวดี ๆ ก็พอแล้ว”
เซียวเหยากล่าว “ข้าไม่ได้กลัวนายท่านจะโดนพิษสักหน่อย แต่กลัวนายท่านจะถูกยั่วยวนมากกว่า ตระกูลเซียวของพวกข้าเชี่ยวชาญในเรื่องใดที่สุดนายท่านย่อมรู้ดีอยู่แล้ว พลังของนายท่านในตอนนี้ไม่แน่ก็อาจเทียบกับคนตระกูลเซียวไม่ไ
