ด้ก็ได้”
“ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร! แต่หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าน้อยจะยอมเสียสละเพื่อนายท่านอย่างเต็มใจ…”
“เจ้าอยู่ห่าง ๆ ข้าหน่อย!”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็เดินไปอยู่ข้างกายกู้ไป๋อี จากนั้นก็เอาของจำนวนมากมอบให้กับเขา
“เสี่ยวไป๋ ข้างล่างของตระกูลเซียวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยาลูกกลอนเหล่านี้เจ้าเก็บเอาไว้ หากถูกยั่วยวนเข้าแล้วละก็ อย่าลืมใช้มันล่ะ!”
ยาลูกกลอนที่มู่เฉียนซีมอบให้กับกู้ไป๋อีนั้นก็คือยาหัวใจโพธิ์
รับมือกับทักษะเฉพาะของตระกูลเซียวนั้น มีเพียงแค่ยาหัวใจโพธิ์เท่านั้นที่ได้ผลมากที่สุด
กู้ไป๋อีพยักหน้าพลางกล่าว “ตกลง!”
ไม่นานนักเวลาหนึ่งก้านธูปก็ได้ผ่านไป ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “นายน้อยเซียว รีบนำทางเถอะ!”
เซียวเหยาจับเถาวัลย์นั้นและไต่ลงไป
มู่เฉียนซีและพวกก็ตามไปเช่นกัน ส่วนผู้อาวุโสสูงสุดกับกู้ไป๋อีนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ตัวช่วยเหล่านี้
คนสำนักอื่น ๆ ที่ตามหลังมาก็ไต่เถาวัลย์ตามลงไปเช่นกัน โชคดีที่สะกดรอยตามคนของตำหนักเป่ยหานมา มิเช่นนั้นพวกเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะลงไปเช่นไร
ไม่นานนักพวกเขาก็ลงไปถึงเหวลึกด้านล่าง และถูกหมอกพิษปกคลุมเอาไว้ทำให้พวกเขาเหล่านี้ล้วนมองสิ่งใดไม่ชัดเจนนัก
“ตามข้ามาเถอะ!” เซียวเหยาเดินนำทาง
หลังจากที่เดินอยู่ในเหวลึกนี้อยู่เป็นเวลานาน เซียวเหยาก็เดินมาถึงด้านหน้ากำแพงศิลา เขากรีดข้อมือตัวเองอีกครั้ง เลือดสีแดงสดหยดลงด้านบน
เสียง ครืน ครืน เปรี้ยง
