! ดังสนั่นขึ้น และประตูบานหนึ่งก็เปิดออก
เซียวเหยาก้าวเท้าเดินเข้าไป คนอื่น ๆ ก็เดินตามหลังไปเช่นกัน
สถานที่ที่เดินเข้าไปไม่ใช่ถ้ำหินที่มืดสนิท แต่กลับเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้งาม
ไกลออกไปมีบ้านหินอยู่จำนวนมาก มีกรวดรายล้อมมากมาย ดู ๆ แล้วเหมือนกับเป็นแดนสวรรค์อันงดงามก็มิปาน
เซียวเหยากล่าว “ข้าพาพวกเจ้ามาถึงเหวพิษตระกูลเซียวแล้ว ต่อไปพวกเจ้าอยากจะตามหามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพก็เชิญพวกเจ้าตามสบาย!”
“ในเมื่อมาถึงเหวพิษของตระกูลเซียวแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว!”
ผู้อาวุโสสูงสุดจะลงมือ แต่กลับถูกกู้ไป๋อีขวางเอาไว้
“ท่านหัวหน้าตำหนัก นี่ท่านหมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่ายังไงอย่างนั้นเหรอ คนของข้า เจ้าจะแตะต้องได้อย่างตามใจอย่างนั้นเหรอ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยความเจ็บปวดใจว่า “ท่านหัวหน้าตำหนัก ท่านจะก่อเรื่องวุ่นวายเพื่อประมุขน้อยเฉียนเยี่ยไม่ได้นะขอรับ คนผู้นี้เป็นคนตระกูลเซียว เราจะปล่อยคนผู้นี้ไว้ให้เป็นอันตรายต่อเราไม่ได้นะขอรับ จำเป็นต้องถอนรากถอนโคนให้สิ้น”
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หน้าที่ของเจ้าก็คือตามหามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพ! อย่างยุ่งกับเรื่องอื่นให้มากนักเลย!”
“ข้าน้อยรับน้อมรับคำสั่ง!” ผู้อาวุโสสูงสุดจำต้องตอบรับ
ในตอนนี้กู้ไป๋อีต้องการปกป้องเซียวเหยา เขาจึงไม่มีความสามารถที่จะลงมือได้ และการหามหาวัตถุศักดิ
