ผู้อาวุโสสูงสุดต้องการจะถามสิ่งใด ก็ถามข้ามาได้เลย ทำให้คนงามตกอกตกใจเช่นนี้ไม่ดีนะ!”
มู่เฉียนซีเล่นกับเส้นผมของเซียวเหยา ทำท่าทางเพลิดเพลินเป็นอย่างยิ่ง
สีหน้าผู้อาวุโสสูงสุดดำคล้ำด้วยความไม่พอใจ “ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว ข้าเป็นคนถามจากปากเขาเองจะดีกว่า”
เซียวเหยายื่นหน้าออกมาพลางกล่าวว่า “ตาเฒ่าอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรกัน ข้าเป็นถึงชายคนโปรดของท่านประมุขน้อยเฉียนเยี่ย ไม่ใช่คนที่เจ้าอยากจะเอาตัวไปไหนก็ได้นะ”
“ข้าไม่ไปกับพวกเขานะ ท่านประมุขน้อย ท่านต้องปกป้องข้านะ” เซียวเหยาจับชายเสื้อมู่เฉียนซีไว้ พลางทำท่าทางหวาดกลัวราวกับกระต่ายน้อยตัวหนึ่งก็มิปาน
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย ชายคนโปรด! เจ้าหมอนี่ก็กล้าพูดออกมา
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ผู้อาวุโสสูงสุดก็ได้ยินแล้ว คนงามไม่อยากไปกับเจ้า! ข้าเองก็ไม่อาจปล่อยไปได้”
แววตาของผู้อาวุโสสูงสุดเผยความโกรธเกรี้ยวออกมา “ทำเช่นนี้ได้ยังไง?”
มู่เฉียนซีเชิดหน้ามองเขาพลางกล่าวว่า “ทำไมจะไม่ได้ ผู้อาวุโสสูงสุดวางอำนาจบาตรใหญ่ในตำหนักเป่ยหานมานาน แม้แต่ข้าผู้เป็นประมุขน้อยก็ลืมไปแล้วอย่างนั้นเหรอ ในตำหนักเป่ยหาน นอกจากผู้ที่ใหญ่ที่สุดอย่างท่านหัวหน้าตำหนักแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งข้าได้”
มู่เฉียนซีเหลือบตามองหน้าผู้อาวุโสสูงสุดแวบหนึ่งก่อนกล่าวต่อ “หากเจ้าต้องการตัวนาง ก็ได้นะ แต่เจ้าต้องไปหาท่านหัวหน้าตำหนัก หากท่านหัวหน้าตำ
