รงเฉียนเยี่ยเป็นเพียงแค่เด็กที่เพิ่งได้รับตำหนักประมุขน้อยไม่นาน ไม่รู้เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่นี่เขาพูดเช่นนี้ออกมาได้ยังไงกัน
เขาเนี่ยนะ จะชื่นชอบชายใจหญิงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!
“คนของข้า ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจมายุ่งเกี่ยวได้ แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดเองก็ตาม!”
“เด็ก ๆ ส่งแขก!” มู่เฉียนซีเรียกยอดฝีมือออกมาทันที
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยสีหน้าท่าทางโหดร้ายว่า “ข้าจะไปขอจากท่านหัวหน้าตำหนัก”
ผลสุดท้าย กู้ไป๋อีไม่แม้แต่จะพบหน้าเขา!
ปัง! ผู้อาวุโสสูงสุดโกรธเกรี้ยวจนต่อยต้นไม้ในตำหนักท่านหัวหน้าตำหนักหักเป็นท่อน ๆ และกลับไปด้วยความโกรธที่ลุกเป็นไฟ
เขาไม่เชื่อว่ามู่หรงเฉียนเยี่ยคนเดียวจะสามารถปกป้องคนตระกูลเซียวผู้นั้นไปได้ตลอด
ทันทีที่ผู้อาวุโสสูงสุดจากไป มู่เฉียนซีก็เดินไปกับเซียวเหยาทันที
เซียวเหยากล่าว “นายท่าน ผู้อาวุโสสูงสุดรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าแล้ว จะให้ข้าหนีไปก่อนหรือไม่?”
“ในเมื่อตาเฒ่านั่นรู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าแล้ว คาดว่าหากเจ้าไปจากอาณาเขตของข้า เจ้าจะต้องกลายเป็นอาหารของตาเฒ่านั่นเป็นแน่ ข้าว่าเจ้าอยู่รักษาตัวให้พลังของเจ้ากลับมาแข็งแกร่งดังเดิมก่อนจะดีกว่า”
เซียวเหยากล่าว “แต่หากหัวหน้าตำหนักรู้ว่าข้าเป็นใคร เขาจะอยู่ข้างพวกเรา ช่วยพวกเราหรือไม่?”
“เขาอยู่ข้างเราแน่นอน”
แสงสลัววาบผ่านดวงตาของเซียวเหยา เขากล่าว “นายท่าน ข้าจะบอกเรื่องบางอย่างกับนายท่านเรื่องหนึ่ง!
