และสิ่งที่ข้าพูดก็เป็นความจริงแน่นอน ต่อให้ภายนอกกู้ไป๋อีจะดีกับนายท่านมากเพียงใด แต่ตำหนักเป่ยหานก็ไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยที่พวกเราจะอยู่นานได้”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวถามว่า “เรื่องอะไร?”
แววตาของเซียวเหยาพลันเย็นชาขึ้น เขากล่าว “ตระกูลเซียวของข้าไม่เหมือนกับตระกูลจวินและตระกูลเย่ เนื่องจากตระกูลเซียวของข้าเชี่ยวชาญในเรื่องพิษ ดังนั้นจึงทำลายได้ยากมากที่สุด! ต่อให้ตำหนักเป่ยหานจะแห่กันออกมาทั้งตำหนักก็ไม่เพียงพอที่จะทำลายตระกูลของพวกข้าได้!”
“หลังจากครั้งแรกที่พวกเขาทำพลาด หัวหน้าตำหนักเป่ยหานก็ปรากฏตัวขึ้น การปรากฏตัวของเขาทำให้ตระกูลเซียวของข้าถูกทำลาย! มันเป็นคำสั่งของเขา มันเป็นการฆ่าสังหารที่โหดร้ายอย่างน่าอนาถที่สุดของตระกูลเซียวของข้า”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “เป็นไปไม่ได้แน่นอน!”
เสี่ยวไป๋ไม่รู้เรื่องเหล่านั้นเลย!
เซียวเหยากล่าว “ถึงแม้ว่าตอนนั้นข้าจะยังเด็ก แต่ชายรูปงามอย่างหัวหน้าตำหนักเป่ยหานผู้นั้น ใบหน้านั้น ข้าไม่มีวันลืม! ฉะนั้นในวันนั้นหลังจากที่ข้าได้เห็นหน้าเขา ข้าจึงทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นเขา ฆ่าเขาให้ตาย แม้ว่าจะแลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม”
ความแค้นที่มาจากการทำลายล้างตระกูล แม้แต่ท่านปู่ของเขาก็ต้องตายไปในกำมือของชายผู้นั้น เขาไม่มีทางจำผิดแน่นอน
ถึงแม้ว่าเซียวเหยาจะมั่นใจถึงเพียงนี้ แต่มู่เฉียนซีก็ยังคงไม่เชื่ออยู่ดี
“เซียวเหยา ไม่ว
