รากลับกันเถอะ!”
“เจ้านี่นะ! เอาล่ะ กลับก็กลับ!”
ทันทีที่มู่เฉียนซีย่างเท้าเดินออกจากจุ้ยเมิ่งชวนก็เห็นกู้ไป๋อีเดินมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา
กู้ไป๋อีกล่าว “ข้ามารับเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ลำบากเสี่ยวไป๋แล้ว เรากลับกันเถอะ!”
เมื่อรู้ความเคลื่อนไหวของจุ่ยเมิ่งชวนเช่นนี้ กู้ไป๋อียังจะนั่งติดเก้าอี้ได้อย่างไรกันเล่า!
ตอนแรกเขาคิดว่ามู่เฉียนซีทำให้อินรั่วเฉินโกรธจนลงไม้ลงมือกับนางแล้ว กลับนึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอนักฆ่าคนใหม่เช่นนี้
กู้ไป๋อีทำเหมือนไม่เห็นอินรั่วเฉิน เขาเพิกเฉยต่ออินรั่วเฉินและพามู่เฉียนซีกลับไปทันที
ส่วนอินรั่วเฉินทำได้เพียงแค่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ!
“เจ้าเด็กมู่หรงเฉียนเยี่ยนั่นถูกลอบฆ่าแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กนั่นก็มีวันนี้ด้วย ใครใช้ให้อวดดี เย่อหยิ่งกันล่ะ” นายน้อยใหญ่กล่าว
“น่าเสียดายที่นักฆ่าผู้นั้นทำไม่สำเร็จ!”
“นักฆ่าผู้นั้นไม่ใช่คนที่พวกเราส่งไป หรือว่าเจ้าเด็กนั่นจะไปล่วงเกินคนอื่นด้วย?”
อย่างไรเสียก็มีคนบางส่วนในตำหนักเป่ยหานที่มีความสุขกับการที่เห็นประมุขน้อยเฉียนเยี่ยถูกลอบฆ่า!
เห็นได้ว่าในตำหนักเป่ยหาน มีคนไม่ชอบมู่เฉียนซีอย่างเห็นได้ชัด!
มู่เฉียนซีกลับมาแล้ว ส่วนลูกน้องของกู้ไป๋อีก็เอาตัวแม่นางเซียวเข้ามาด้วย
“ท่านประมุขน้อยเฉียนเยี่ย คนผู้นี้จะจัดการเช่นไรดีขอรับ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “เอาตัวไปชำระร่างกายให้สะอาดแล้วพาไปที่ตำหนักข้า เสร็จแล้วข้าจะไปชื่นชมความงาม
