่ไม่มีผักในร้านมาทั้งหมด ทั้งหมดทุกรายการเลยนะ”
เถ้าแก่ได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนสั่งอาหารเช่นนี้
“ร้านของเรามีรายการอาหารที่ไม่มีผักมากมายหลายรายการ เกรงว่าคุณชายทั้งสองจะ…”
“ยกมาทั้งหมดนั่นแหละ ข้ามีเงิน เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกน่า!”
ในเมืองเป่ยหานมีคุณชายมากมายที่ทำตัวอวดรวย แต่คุณชายที่อวดรวยและอวดดีเช่นนี้ เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
เถ้าแก่กล่าว “ไม่ทราบว่าคุณชายอีกท่านต้องการสั่งอาหารใดขอรับ?”
หลังจากที่อินรั่วเฉินนั่งลง เขาก็ไม่ได้เปล่งเสียงกล่าวแต่อย่างใดเลย
เขาเอาแต่นั่งอยู่ข้าง ๆ อยู่ในโลกส่วนตัวของเขา นิ่งและสงบมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “อาหารที่ข้าสั่ง สหายข้าชื่นชอบอย่างแน่นอน ชักช้าอยู่ทำไมล่ะ รีบไปจัดการสิ!”
“ขอรับ ๆ ๆ!” เถ้าแก่ไม่กล้าพูดอะไรมาก เขาถูกมู่เฉียนซีไล่ออกไปแล้ว
มู่เฉียนซีมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังจะกลายเป็นพระพุทธรูปพูดไม่ได้ผู้นั้นและกล่าวถามว่า “โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอิน ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?”
อินรั่วเฉินเริ่มใช้น้ำเสียงจริงจัง “นายน้อยเฉียนเยี่ยใช้คำถามอายุอาตมาผิดนะ”
“แล้วตกลงเจ้าจะตอบหรือไม่ตอบ?”
“อาตมายังอายุไม่ถึงยี่สิบปี”
“อันที่จริงแล้วข้าก็สงสัยมากเหมือนกันนะ ว่าตกลงแล้วเจ้าแข็งแกร่งมากแค่ไหนกันแน่!”
“อ่อนแอกว่านายน้อยอวิ๋นซิวเล็กน้อย”
มู่เฉียนซีกรอกตามองบน ผีเท่านั้นถึงจะเชื่อ!
ดูจากภายนอกเป็นมหาจักรพรรดิแห่
