ิด
เยวี๋ยเจ๋อกล่าว “ตอนนี้กองกำลังของหอหมอปีศาจได้กระจายออกไปทั้งหมดแล้ว ตราบใดที่สมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นมีอยู่ในดินแดนสี่ทิศ เราจะต้องได้ข่าวมาแน่นอน พี่ใหญ่วางใจได้”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
“เสี่ยวไป๋ เรากลับกันเถอะ! ประเดี๋ยวคนพวกนั้นจะสงสัยเอา รอมานานแล้วก็ไม่เห็นว่าคนพวกนั้นจะลงมือ คงจะขี้ขลาดไม่กล้าลงมือจริง ๆ” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน
เมื่อกลับมาถึงตำหนักเป่ยหาน กลับมีคนส่งของดีมาให้นางไม่น้อย
“ท่านประมุขน้อย นายน้อยอวิ๋นซิวนายน้อยแห่งตำหนักตงจี๋ส่งคนมามอบของขวัญแสดงความยินดีให้ท่านประมุขน้อย ท่านจะออกไปพบด้วยตัวเองหรือไม่”
พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ประมุขน้อยของพวกเขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถึงแม้ระดับพลังวิญญาณจะต่ำ แต่กำลังในการต่อสู้ก็เพียงพอที่จะข่มขู่นายน้อยอวิ๋นซิวได้แล้ว
ทว่า นึกไม่ถึงเลยว่านายน้อยอวิ๋นซิวจะส่งคนมาแสดงความยินดี มันช่างน่าประหลาดใจเกินไปแล้ว
หัวหน้าตำหนังตงจี๋ของพวกเขาไม่ได้ส่งของมาแสดงความยินดีแต่อย่างใด!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะไปพบเขา!”
คนที่เฟิงอวิ๋นซิวส่งมามอบของขวัญแสดงความยินดีนั้นก็คือซวนอีองครักษ์คนสนิทของเขา ทำให้เห็นถึงความจริงใจอย่างแท้จริงของเขา
มู่เฉียนซีเห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดสีดำแดงผู้นั้น นางกล่าวขึ้นว่า “ซวนอี ไม่ได้เจอกันนานแล้ว! เจ้ากับอวิ๋นซิวเป็นอย่างไรบ้าง?”
ชายหนุ่มตรงหน้าเผยรอยยิ้มหยอกล้อออกมา
เห็น ๆ กันอ
