ปผาหลั่งสายฝน!”
กระบวนท่านี้ พวกเขาเคยเห็นมู่เฉียนซีใช้มาแล้ว
หากต่อสู้กับคนที่มีพลังวิญญาณระดับเดียวกันหรือเหนือกว่าหนึ่งถึงสองระดับ กระบวนท่านี้ก็นับว่าใช้ได้ผลอย่างแน่นอน แต่หากนำมาใช้ต่อสู้กับนายน้อยห้าที่พลังแข็งแกร่งมากในตอนนี้ มันไม่ได้ต่างอะไรกับเม็ดฝนตกกระทบลงบนขนแขนเลย
นายน้อยห้าหัวเราะชอบใจขึ้นก่อนจะกล่าวว่า “มู่หรงเฉียนเยี่ย ดูท่าเจ้าจะยอมแพ้ข้าแล้ว ถึงได้ใช้กระบวนท่าอ่อนด้อยนี้กับข้า นึกไม่ถึงเลยว่าแม้แต่กระบวนท่าที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้เจ้าก็ใช้มัน”
เผชิญหน้ากับกระบวนท่านี้ เขาเกียจคร้านที่จะหลบจริง ๆ
เพราะคมศรวารีที่ตกลงมานั้นทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว
อวี้ปิงชิงเห็นฉากนี้เข้าก็ผงะไปครู่หนึ่ง นางพึมพำเสียงเบาว่า “สายฝนนั่น…”
ขณะเดียวกันนางก็กำลังคิดว่า นางน่าจะคิดมากเกินไป มันจะเป็นไปได้ยังไง?
“ตายซะเถอะ!”
นายน้อยห้ากระโดดออกไป พลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวดุจดั่งลมพายุก็ได้โจมตีออกไป
ความเร็วของเขานั้นมู่เฉียนซีไม่สามารถหลบได้
ในเมื่อหลบไม่ได้ มู่เฉียนซีก็วางแผนที่จะต่อสู้อย่างสุดชีวิตแล้ว
พลังธาตุวารีได้ก่อตัวขึ้นเป็นกระแสน้ำวนรอบตัวนาง เผชิญหน้ากับการโจมตีที่กำลังเข้ามานี้ มู่เฉียนซีก็ตะโกนขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ทักษะโยวหลัว!”
ตูม! เสียงตูมสะเทือนฟ้าสะเทือนดินดังขึ้น พลังอันแข็งแกร่งทั้งสองปะทะกัน
ปัง ปัง ปัง! นายน้อยห้าร่นตัวถอยหลังไปหลายสิบก้าวกว่าที่เขาจะทรงตัวอยู่ได้ในที
