ช่นนั้นไขกระดูกน้ำแข็งนี้ก็ควรแบ่งเป็นห้าส่วนเท่า ๆ กัน!”
นายน้อยหกกล่าว “ใช่! เอาตามนี้”
นายน้อยห้ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ควรเป็นเช่นนั้น!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เหอะ ๆ! แบ่งเท่า ๆ กัน! ของล้ำค่า ใครเอาไปได้ก่อนก็ต้องเป็นของคนนั้นสิ! ข้าไม่ได้สนิทสนมกับพวกเจ้า เหตุใดข้าต้องแบ่งด้วย”
“แต่พวกข้าเป็นคนโจมตีจนลิงหิมะนั่นบาดเจ็บ!”
“พวกเจ้าคิดว่าบาดแผลภายนอกเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงแค่นั้นจะสามารถทำร้ายสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหกตัวนึงได้มากแค่ไหนกันเชียว”
มู่เฉียนซีมองอวี้ปิงชิงอย่างพิจารณาก่อนจะกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “แต่หากธิดาศักดิ์สิทธิ์ยอมมอบหัวใจให้กับข้า บางทีข้าอาจจะพิจารณามอบไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีให้เจ้าก็ได้!”
และครั้งนี้อวี้ปิงชิงโกรธมู่เฉียนซีจริง ๆ แล้ว
“เจ้าคิดเพ้อฝันเกินไปแล้ว”
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้ายังหวังอยากจะเป็นนายน้อยของตำหนักเป่ยหานอีกด้วย เจ้าฝันไปเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวหยอกล้อไปเพียงแค่สองประโยค พวกเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นอีกแล้ว
ในตอนนี้เอง จู่ ๆ มู่เฉียนซีก็ตะโกนขึ้นว่า “ธิดาศักดิ์สิทธิ์กับนายน้อยทั้งสามของตำหนักเป่ยหานจะทำร้ายผู้เข้าทดสอบ ท่านผู้อาวุโสทั้งหลายรีบมาตัดสินด้วยขอรับ!”
“ในฐานะที่เป็นผู้ตรวจสอบการทดสอบในครั้งนี้ นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะมาทำร้ายผู้เข้าร่วมการทดสอบ นี่เป็นกฎของตำหนักเป่ยหานหรอกเหรอ?”
มู่เฉียนซีตะโกนเสียงดังมาก ผู้เข้าร่วมการทดสอบที่อย
