กเพียงแค่ว่านางนั้นมีหน้าตาที่เหมือนกับมู่หลินหลางก็ยังไม่พอที่จะทำให้องค์รักษ์ไป๋เหล่านั้นสับสนได้ แต่เมื่อได้สวมใส่อาภรณ์นี้เข้าแล้วมันก็ให้ผลที่แตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง
เกิดความรู้สึกอันสูงส่งเพราะเสื้อผ้าอาภรณ์นั้นปกปิดเอาไว้ ในชั่วพริบตานั้นแม้แต่นางเองยังนึกว่าเป็นมู่หลินหลางจริงๆ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเหล่าองค์รักษ์ไป๋ที่ไม่เคยรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของมู่เฉียนซีมาก่อนเลย
ใบหน้าอันเย็นยะเยือกนั้นของเหลิ่งหนิงจือได้ละลายไปฉับพลัน นางยิ้มอย่างยั่วยวนแล้วกล่าว “คุณหนูใหญ่ นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะใช้วิธีการเช่นนี้มาช่วยข้า”
“คนสองคนนั้นยกเอาข้าเป็นคนอีกคนหนึ่ง แน่นอนว่าข้าเองก็สามารถที่จะช่วยเหลือคนได้โดยการจ่ายในราคาที่น้อยที่สุด และพวกเขาก็ติดกับอย่างที่คิดเอาไว้” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ท่านเป็นใครกันแน่? ช่างเหมือนกันยิ่งนัก แม้แต่สุนัขของมู่หลินหลางก็ยังถูกหลอกเข้าเสียได้” สายตาของเหลิ่งหนิงจือมองมู่เฉียนซีอย่างเร่าร้อน
มู่เฉียนซีกล่าวบ่น “ปัญหานี้เจ้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามใครเล่า? ตั้งแต่เกิดมาพ่อของข้าก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ทิ้งร้าน แม่ของข้าก็หายสาบสูญไป อารองของข้าก็สูญเสียความทรงจำ”
“แม้ท่านอาเล็กจะกล่าวเอาไว้ว่าเมื่อข้าเป็นจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้าเต็มขั้นแล้วจะบอกข้าทุกสิ่งอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อถึงตอนที่ข้าฝึกบำเพ็ญไปถึงขั้นจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่เก้าแล้วเขาจะทำตามสัญญาห
