น้อยเจ็ดก็ช่างเถอะ แต่มาตอนนี้นายน้อยเจ็ดลงมือแล้วนางกลับไม่หลบไป รนหาที่ตายรึไง?”
“ไม่ใช่ มิใช่ว่านางมิได้ไม่หลบ แต่นั่นเป็นเพียงแค่เงาภาพลวงตาเท่านั้น!”
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ หมัดนั้นของนายน้อยเจ็ดได้ต่อยอากาศเข้าเสียแล้ว
ที่เขาโจมตีโดนเข้านั้นเป็นเพียงอากาศว่างเปล่าเท่านั้น เมื่อเผชิญหน้ากับผู้อ่อนแอผู้หนึ่งแต่กลับมิได้โจมตีให้จบสิ้นในคราวเดียว นี่นับว่ามันเป็นความอัปยศของเขาอย่างแน่นอน
สีหน้าของนายน้อยเจ็ดยิ่งมืดมนเข้าไปทุกที
ส่วนมู่เฉียนซีก็ได้ไปปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ราวกับภูตผีก็มิปาน เข็มยาเข็มหนึ่งจ่อไปที่ระหว่างคอของนาง มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สาวน้อยคนสวย อย่าได้ขยับตัวมั่วซั่วเชียว!”
“ถ้าหากว่าเข็มยาของข้ามิได้ระวังแล้วปักเข้าไปในคอของเจ้า คอของเจ้าก็จะเน่าเปื่อยไปในชั่วพริบตา จากนั้นมันก็จะหลุดร่วงลงพื้นไป…”
อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์สีหน้าซีดเผือดราวกับได้ฟังเรื่องราวระทึกขวัญไปเป็นหมื่นเรื่องก็มิปาน
“ข้า…ข้ามิได้มีความแค้นเคืองอะไรกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงทำกับข้าเช่นนี้?” อวิ๋นเหยียนเอ๋อร์ร้องไห้พลางกล่าว
“หากมิใช่เพราะเจ้ากระตุ้นให้เจ้าหมอนั่นมาหาเรื่องข้า มันก็จะไม่เกิดเรื่องผุดเป็นตอเช่นนี้ขึ้นมามิใช่หรือ? เจ้าใช้ความงามของเจ้าทำให้เจ้าโง่นั่นทำอะไรเพื่อเจ้า แต่ว่าอย่างไรเจ้าก็มิควรที่จะมาหาเรื่องให้ข้าโกรธ”
สีหน้าของนายน้อยเจ็ดแข็งทื่อขึ้นแ
