ค่อยจะดีนักแล้ว
หรงเหรินกล่าว “พลังของนางกำลังจะหมดแล้ว รีบโจมตีต่อ!”
หรงเหรินเข้าไปใกล้มู่เฉียนซี เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าเจ้าจะใช้กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มาโจมตีเหล่าพี่น้องของข้า แต่ต้องบอกเลยนะว่าเจ้ามันช่างมีความสามารถมากจริง ๆ แต่มันก็ได้แค่เท่านี้แหละนะ…”
กล่าวจบ เขาก็บีบคอมู่เฉียนซีทันที
ในขณะที่เขากำลังจะทำสำเร็จ จู่ ๆ เขาก็ถูกลมมีดห่อหุ้มไว้ พายุเพลิงพุ่งโจมตีไปที่เขาทันที
การโจมตีของพลังธาตุคู่ พลังธาตุวารีกับพลังธาตุอัคคีเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องมองก็รู้แล้วว่าเป็นผู้ใด
ร่างในชุดดำแดงปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี สองมือของเขาในตอนนี้ยังคงพันไปด้วยผ้าพันแผลสีขาว สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ!
มู่เฉียนซีตกตะลึงขึ้น “อวิ๋นซิว!”
เฟิงอวิ๋นซิวมองมู่เฉียนซีและกล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า “เฉียนซี ข้ามาช้าไป! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่!”
มู่เฉียนซีส่ายหน้าพลางกล่าว “ข้าไม่เป็นอะไรมาก แต่ว่าเจ้า…”
เมื่อครู่กำลังจะสำเร็จอยู่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเฟิงอวิ๋นซิวจะออกมาขวางทางเช่นนี้ได้
หรงเหรินกล่าวเสียงขรึมว่า “เฟิงอวิ๋นซิว นี่เจ้ารักถนอมสตรีจนไม่สนใจหน้าที่ของตัวเเองแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
ดวงตาสีอำพันคู่นั้นของเฟิงอวิ๋นซิวกวาดมองไปที่เขา ก่อนจะกล่าวว่า “กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ ข้าจะเป็นคนเอามันไปมอบให้นางเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนอย่างเจ้าเข้ามาแทรก! เจ้าไสหัวออกไปจากดินแดนสี่ทิศเดี๋ยวนี้!”
หรงเหรินได้ยิน
