ัก
ไป๋อู๋ห่ายนำคนของตำหนักตงจี๋พุ่งเข้าไปในลำแสงนั้น
ไป๋อู๋ห่ายได้เคลื่อนไหวแล้ว แน่นอนว่าผู้อาวุโสสูงสุดผู้นั้นของตำหนักเป่ยหานเองก็จะไม่ยอมล้าหลัง เขากล่าวขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไป!”
ในตอนที่หลิงพุ่งเข้าไปในลำแสงนั้นนี่เอง เขาได้มองไปยังมู่เฉียนซี ดวงตาของมู่เฉียนซีพลันหรี่เล็กลง
เมื่อได้ข่าวว่าตำหนักเป่ยหานได้ออกจากเมือง นางก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง แต่นึกไม่ถึงเลยว่านั่นจะเป็นเพียงแค่การเล่นกลตบตาของผู้อาวุโสสูงสุดเท่านั้น พวกเขาได้แปลงโฉมแล้วกลับเข้ามาอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าอารองจะแปลงโฉมไปแล้ว แต่สายตานั้น นางสามารถที่จะมั่นใจได้ว่าจะต้องเป็นอารองอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีต้องการที่จะลงมือหยุดยั้ง เสียดายที่ไม่ทันเสียแล้ว จึงทำได้เพียงแต่มองหลิงหายเข้าไปในนั้น
“บ้าจริง เจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่น”
เมื่อมีคนนำแล้วคนอื่น ๆ ก็มิได้หวั่นกลัวเช่นนั้นแล้ว และทยอยพุ่งเข้าไปในลำแสงนั้นอย่างต่อเนื่อง
ส่วนมู่เฉียนซีเองก็จำเป็นที่จะต้องเข้าไป แม้ว่าที่ด้านล่างจะมีไอ้ดาวร้ายนั่นอยู่ก็ตาม
“ซู่ ซู่ ซู่…” ราวกับเจ้าตัวน้อยนั้นมองความคิดของมู่เฉียนซีออก เจ้าตัวน้อยเองก็ร้อนรนใจเข้าแล้ว
อย่าไป ไปไม่ได้!
“ซู่ ซู่ ซู่!” มันพูดไม่ออกจึงทำได้แต่เพียงร้อนรนใจอยู่ตรงนี้
มู่เฉียนซีลูบไปที่หัวน้อย ๆ ของมันแล้วกล่าว “ถ้าหากว่าเจ้าไม่อยากไปละก็สามารถที่จะไม่ไปได้”
มันไม่อยากไป แต่เมื่อหันไปมองยังบุรุษผู้สะอาดไร้ฝุ่นกับ
