งล้ำค่าอย่างแน่นอน
เมื่อเทียบกับสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้แล้ว สิ่งของที่แย่งชิงกันในป่าด้านนอกเหล่านั้นยังด้อยกว่ามาก
อย่างไรเสียเจ้างูน้อยตัวนี้ก็ยังเล็กมาก การเลื้อยไปตามหน้าผาเพื่อเอาสมุนไพรวิญญาณขั้นสวรรค์มากมายมาให้มู่เฉียนซีเช่นนี้ ลำบากมันแล้ว
มู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนบางส่วนออกมา “เจ้างูน้อย ลำบากเจ้าแล้ว เอาขนมไปกิน”
หากคนอื่นเห็นเข้าคงจะช้ำใจไม่น้อย ขนม! ยาลูกกลอนขั้นปฐพีกลายเป็นขนมไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว
เจ้างูน้อยวนรอบกายมู่เฉียนซีมองดูยาลูกกลอนนั้น จากนั้นก็มองมู่เฉียนซีด้วยตาคลอพลางส่ายหน้า
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่อยากกินเหรอ!”
มันรีบพยักหน้าทันใด มันไม่ชอบของสิ่งนี้ เพราะไม่เป็นประโยชน์ต่อมัน
“แต่เจ้าเหนื่อยมากแล้ว ข้าก็ไม่อยากใช้งานเจ้าฟรี ๆ หรอกนะ งั้นเจ้าดื่มอะไรสักหน่อยก็ได้”
ไม่กินยาลูกกลอน มู่เฉียนซีจึงเอาโอสถ (ยาน้ำ) อย่างดีออกมา
โอสถนี้ในหอหมอปีศาจ ต่อให้หมื่นหยกวิญญาณก็ยากที่จะได้ไป
ในโอสถนี้ยังมีพลังธาตุวารีที่ละเอียดอ่อนอยู่ด้วย สิ่งมีชีวิตพลังธาตุอัคคีทั่วไปคาดว่าจะไม่ชอบมัน แต่เจ้างูน้อยตัวนี้กลับตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
ดวงตาของมันเปล่งประกายขึ้นพลางพุ่งออกไปและเริ่มดื่มโอสถนั้นของมู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีรู้สึกว่ามันมีขนาดตัวที่เล็ก และโอสถที่ให้มันนั้นก็เป็นโอสถที่มีรสชาติดีที่สุด ถึงแม้ว่าพลังธาตุอัคคีจะไม่ค่อยเหมาะกับร่างของมัน แต่ดูเหมือนว่าเจ้างูน้อยตัวน
