่หากรับมือกับกองกำลังที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นเข้า ยอดฝีมือขั้นสูงสุดอันน้อยนิดนั้นก็คงจะเป็นอันตรายมากแน่นอน!
แต่อย่างไรเสียพวกเขาเหล่านั้นก็ยังไม่น่ากลัวที่สุด ผู้ที่น่ากลัวมากที่สุดเกรงว่าจะเป็นตัวของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์นั่น
มู่เฉียนซีรู้ดีว่านี่เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่!
นางเอ่ยปากกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ใกล้ แต่สถานการณ์กลับยังไม่แน่นอน พวกเรารอดูความเคลื่อนไหวก่อนเถอะ”
มู่อีพยักหน้าพลางตอบรับ “ขอรับ!”
จวินโม่ซียิ้มพลางกล่าวว่า “สาวน้อย เจ้าก็หิวแล้วเหมือนกันใช่หรือไม่ เราไปกินมื้อกลางวันกันเถอะ!”
เขาคิดว่ามู่เฉียนซีจะปฏิเสธเขาเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่านางจะตอบกลับมาว่า “ไป ไปกินกันเถอะ!”
จวินโม่ซีกล่าว “อาหารกลางวันวันนี้ข้าลงมือทำด้วยตัวเองเลยนะ เจ้าต้องชอบแน่ ๆ”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็หยุดชะงักก้าวเท้าลง ดวงตาจ้องมองไปที่จวินโม่ซีด้วยความตกใจ “เจ้าทำเองเหรอ ท่านหัวหน้านักปรุงยาจวินกลายเป็นพ่อครัวไปตั้งแต่เมื่อใดกันแล้ว?”
จวินโม่ซีตอบ “ก็ใครใช้ให้เจ้าของหอหมอปีศาจอย่างเจ้ายุ่งพัลวันทุกวี่ทุกวันกันล่ะ เพื่อตอบสนองความต้องการของกระเพาะข้า ข้าก็ต้องเรียนรู้และลงมือทำเองนี่แหละ”
ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะคิดเรื่องที่ไม่ดีอะไรบางอย่างได้ “เจ้าทำอาหาร นึกไม่ถึงเลยนะว่าหอหมอปีศาจของข้าจะไม่ไหม้ไปทั้งหลัง”
“หอหมอปีศาจแพงหูฉี่ถึงเพียงนี้ข้าจะกล้าเผาได้อย่างไรกันล่ะ! เจ้าไม่ต้องห่วง
