พวกเขาได้ย่างกรายเข้าไปก็ราวกับได้เข้าไปในป่าอันกว้างใหญ่ก็มิปาน
พวกเขาคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าสถานที่ซากปรักหักพังของสุสานมังกรนี้จะเป็นป่าอันกว้างใหญ่ที่ไร้ขอบเขตเช่นนี้
บริเวณรอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้อันหนาแน่น และสิ่งที่ทำให้มู่เฉียนซีประหลาดใจไปมากกว่านั้นก็คือที่แห่งนี้มีสมุนไพรวิญญาณที่มีอายุหมื่นปีอยู่เป็นจำนวนมาก
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้ลงมือเก็บแต่อย่างใด
ในตอนนี้มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ
จิ่วเยี่ยเห็นแววตาและสีหน้านี้ของมู่เฉียนซี เมื่อก่อนในสายตาของซีนอกจากสมุนไพรวิญญาณแล้วนางก็ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย
แต่ในตอนนี้ในหัวใจของซีดูเหมือนว่าเขาจะมีความสำคัญมากกว่าสมุนไพรวิญญาณแล้ว
พวกเขาเดินอยู่ในป่าไม้นั้น แต่ดูเหมือนจะถูกต้นไม้เหล่านี้กักขังเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น
ไม่นานนักต้นไม้เหล่านี้ก็เริ่มโจมตีพวกเขา
ราวกับว่าพวกมันเป็นผู้เฝ้าสุสาน
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้าซ่อนตัวเอาไว้ให้ดี อย่าลงมือเด็ดขาด”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
ต้นไม้เฝ้าสุสานเหล่านี้เก่งกาจมาก แต่เปลวไฟของกระบี่มังกรเพลิงนั้นสามารถยับยั้งพวกมันเอาไว้ได้
มิเช่นนั้นมู่เฉียนซีต้องเป็นอันตรายแน่นอน
จิ่วเยี่ยแอบซ่อนกลิ่นอายของตัวเองเอาไว้ ต้นไม้ผู้พิทักษ์เหล่านี้ไม่สามารถรับรู้ได้ถึงการดำรงอยู่ของเขา ดังนั้นจึงโจมตีแต่มู่เฉียนซีเท่านั้น
พรึบ พรึบ พรึบ! ต้นไม้พุ่งเข้าหามู่เฉียนซีมาจากทุกทิศทาง
