เดินใต้ดินอันมืดมิดไป จนในที่สุดก็ได้พบกับประตูคุกใต้ดิน
ปัง! ประตูคุกใต้ดินไม่ได้เปิดยากเลย ด้วยพลังของหัวหน้าเผ่ามังกรอัคคีของพวกเขาแล้วนั้น เพียงพอที่จะเปิดประตูนี้ได้
แสงสว่างสาดส่องเข้าไปในความมืดมิดนั้น ทำให้คนที่ใกล้ถึงความตายที่เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายตื่นขึ้นมา
เพียงแต่ตื่นขึ้นมาแค่คนเดียวเท่านั้น เมื่อเขาได้เห็นคนหลายคนที่อยู่ตรงหน้านี้ สีหน้าที่แห้งเหี่ยวนั้นของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นทันใด
“พวกเจ้าเป็นคนของสี่เผ่า พวกเจ้า…พวกเจ้ามาถึงที่แห่งนี่แล้ว พวกเจ้าได้ปิดผนึกมังกรปีศาจกลืนสวรรค์นั้นใหม่แล้วใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของคนผู้นี้แห้งเหี่ยวเป็นอย่างมาก มองไม่ออกถึงรูปร่างเดิมเลย น้ำเสียงก็แหบแห้ง พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนผู้นี้เป็นใคร
ทว่า เฮยเย้ากลับรู้สึกคุ้นเคยกับคนผู้นี้มาก เขายืนมองคนที่กำลังพูดผู้นี้อย่างเหม่อลอย
เขาเงยหน้าขึ้นมองสุ่ยอู๋ซินด้วยความยากลำบาก “หัวหน้าเผ่ามังกรวารี พวกเจ้าสามารถเปิดผนึกได้ นั่นก็หมายความว่า…หมายความว่า…”
“บุตรชายของข้ายังอยู่รอดปลอดภัยดีใช่หรือไม่ แล้วเขา เขาอยู่ไหนล่ะ?”
ในครานั้นก่อนที่เกาะราชามังกรจะถูกปิดผนึกลง เขาพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะส่งบุตรชายของตนเองออกไป และเขาก็มีความหวังเพียงเล็กน้อยว่าบุตรของตนนั้นจะมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย
บัดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นความหวังนั้นแล้ว
สุ่ยอู๋ซินได้ยินเช่นนี้แล้วก็ผงะไปครู่หนึ่ง เขากล่าว “
