…”
“เช่นนี้จะช่วยบรรเทาให้ข้าได้”
มู่เฉียนซีกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “แต่ว่า เจ้าดูด้วยสิว่าที่นี่มันที่ไหน นี่…”
ถึงแม้ว่าจะอยู่กลางอากาศ แต่ก็อาจจะมีมังกรผ่านไปมาได้
แม้ร่างกายมีพลังเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาลอยอยู่กลางอากาศได้ แต่หากทำเช่นนั้นมีหวังต้องร่วงตกลงไปแน่ เมื่อถึงตอนนั้นคงเละเป็นแน่!
ทว่า องค์ชายจิ่วเยี่ยอยากจะทำสิ่งใดก็ต้องทำให้ได้ ไม่ได้คำนึงถึงสิ่งใดมากนัก
“ซีวางใจได้ ไม่ตกลงไปแน่นอน ซีแค่ปลอบใจข้าดี ๆ ก็พอแล้ว”
ปลอบใจ? นั่นยิ่งทำให้เขาหุนหันพลันแล่นเสียมากกว่า!
สุดท้าย มู่เฉียนซีที่ไม่สามารถอดทนได้แล้วก็เอายาหัวใจโพธิ์ออกมาขวดหนึ่ง และเทยาลูกกลอนนั้นยัดเข้าปากจิ่วเยี่ย
“เจ้าสงบสติอารมณ์หน่อย ยับยั้งคำสาปเอาไว้ให้ได้”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีแน่น และหลับตาลง!
เขากล่าวเสียงขรึมว่า “ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อเข้าใกล้คัมภีร์หมื่นคำสาป มันจะสามารถปลุกคำสาปที่ยับยั้งเอาไว้ขึ้นมาได้”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพราะเหตุนี้”
“จะ เจ้า…ออกไปจากแดนมังกรก่อนดีหรือไม่” ผู้ที่เล่นงานจิ่วเยี่ย ผู้ที่ลงคำสาปจิ่วเยี่ยคงจะโกรธแค้นจิ่วเยี่ยถึงขั้นสุดจริง ๆ
คำสาปยากที่จะแก้ได้ คัมภีร์หมื่นคำสาปหายากแล้วยังไม่พอ นึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อเข้าใกล้คัมภีร์หมื่นคำสาปแล้วจะเกิดเรื่องประหลาดเช่นนี้ขึ้นอีก บีบบังคับให้จิ่วเยี่ยหมดหนทางจริง ๆ
อยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้ว!
“ข้
