พียงนี้!
“ไปกันเถอะ!” หมิงจีกล่าวกับไป๋อู๋ห่าย
ในขณะที่พวกเขากำลังจะหันหลังกลับ หวงจิ่วเยี่ยก็เอ่ยปากกล่าวขึ้นว่า “ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าไปได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?”
บรรยากาศรอบ ๆ ดูเหมือนว่าจะลดอุณหภูมิลง
พลังอันน่าเกรงขามได้จู่โจมมาอย่างท่วมท้น!
นางไม่อยากลงมือ แต่กลับจำใจต้องลงมือ
หากไม่ลงมือ คาดว่าคนเหล่านี้ก็คงจะไม่รอด
ถึงแม้ว่าพวกสวะไร้ประโยชน์เหล่านี้จะไม่ได้อยู่ในสายตาของนางเลย แต่นางยังจำเป็นต้องให้พวกเขาจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้!
ตูม! พลังของทั้งสองได้ปะทะกันแล้ว
อ๊า! ถึงแม้ว่าหมิงจีจะลงมือ แต่ก็มีคนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ดี
จนกระทั่งร่างของบางคนได้กลายเป็นโครงกระดูกขาวไปครึ่งร่างแล้วภายในชั่วพริบตาเดียว
ถึงแม้ว่าจะไม่ตาย แต่เมื่อได้เห็นร่างกายของตนเองได้กลายเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงพรึงเพริดจนเป็นลมหมดสติไป
ไป๋อู๋ห่ายกล่าวขึ้นด้วยความอกสั่นขวัญหายว่า “พะ พลังนี้ พลังนี้…”
“องค์ชายจิ่วเยี่ยแห่งคุกโลหิต!”
ไป๋อู๋ห่ายหวาดกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงลง
สำหรับองค์ชายจิ่วเยี่ยผู้โหดเหี้ยมเลือดเย็นแห่งคุกโลหิตผู้นั้นแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในดินแดนสี่ทิศ พวกเขาก็เคยได้ยินคำร่ำลือมาแล้ว
นั่นคือบุรุษที่สามารถทำให้ผู้คนสะพรึงกลัวได้เพียงแค่แรกเห็น ในตอนนี้เขาได้ปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ความตายมาเยือนแล้ว!
เขาหลบอยู่ด้านหลังของหมิงจีอย่างระแวดระวัง หมิงจีกล่าวว่า “คนของข้าบาดเจ็บไปแล้วไม่น้อย หวงจิ่วเ
