ชั่วพริบตาเดียว…
มือนั้นของเขาช่างทำให้ทุกคนหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
คนของผู้อาวุโสอู้ซานเหล่านั้นหวาดกลัวจนในใจคิดได้แค่วิธีเดียว นั่นก็คือ…
หนี!
ขวับ ขวับ ขวับ! ทว่า กลับถูกคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งห้อมล้อมเอาไว้แล้ว
ชายหนุ่มผู้หน้าตาน่ารักสวมชุดคลุมยาวสีทองอร่าม ในมือถือค้อนสีทองแกว่งไปมาพลางกล่าวว่า “ฆ่าพวกคนเหล่านี้ให้หมด ขวางหูขวางตาข้ายิ่งนัก!”
“ขอรับ!”
ทันทีที่คนเหล่านี้รับคำสั่ง ก็เริ่มกำจัดคนที่พยายามหลบหนีเหล่านั้นทันที
หลังจากที่พวกเขาได้ปรากฏตัวออกมา ลูกน้องของเฟิงอวิ๋นซิวก็ไม่ต้องทำสิ่งใดแล้ว ทั้งหมดนี้พวกเขาไม่ต้องจัดการเองแล้ว!
อ๊า! เมื่อสิ้นเสียงกรีดร้องสุดท้าย ศัตรูตรงหน้าก็ถูกกำจัดไปจนสิ้น
แต่ถึงกระนั้น เฟิงอวิ๋นซิวก็ยังคงเตรียมป้องกันอยู่
เขามองไปที่ชายผู้มีเสน่ห์ผู้นั้นและกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าท่านเป็นใคร?”
จื่อโยวยิ้มพลางกล่าว “ข้าก็เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ได้โดดเด่นอะไรของหอปี้ลั่ว แค่ผ่านทางมาแล้วเห็นคนงามมีอันตรายก็เลยช่วย!”
จื่อโยวหรี่ตายิ้มพลางมองไปที่มู่เฉียนซี!
เฟิงอวิ๋นซิวตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “หอปี้ลั่ว!”
กองกำลังระดับสองครึ่งแห่งแดนตะวันออกไม่ได้มีความแค้นกับตำหนักตงจี๋ของพวกเขา แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องลงมือช่วยอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้
ทั้งหมดนี้เกรงว่าจะเป็นเพราะเฉียนซี เฉียนซีรู้จักกับคนผู้นี้!
ซิงเฉินเดินเข้ามาและกล่าวว่า “เทือกเขาเมฆามืดอันตรายมาก ต้องการให้ข้าส่งพว
