ำกันทำไม? เมื่อถึงตอนนั้นเดี๋ยวก็รู้เอง กริยามารยาทของพวกเจ้าไม่ดีเป็นอย่างมาก ต้องพิษเข้าแล้วก็อย่ามาขอยาถอนพิษกับข้าเล่า”
คำกล่าวของมู่เฉียนซีทำให้สีหน้าของพวกเขาเขียวทมึน “สาวน้อย เจ้าจะหยิ่งยโสเกินไปแล้ว”
“เมื่อถึงตอนนั้นแล้วใครต้องช่วยใครก็ยังไม่แน่!”
เฟิงอวิ๋นซิวรู้ว่ามู่เฉียนซีตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วที่จะไม่จากไป เขากล่าวขึ้น “เรื่องนี้จะชักช้าไม่ได้ ออกเดินทางกันเถอะ!”
คนกลุ่มหนึ่งได้เข้าไปในเทือกเขาเมฆามืด แน่นอนว่าการโจมตีจากสัตว์วิญญาณที่อยู่รอบนอกนั้นได้ถูกยอดฝีมือของตำหนักตงจี๋จัดการเสียเรียบสิ้น มียาแก้พิษที่ตำหนักตงจี๋ปรุงขึ้นมา อากาศพิษที่ด้านนอกนี้มิได้เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาแต่อย่างใด
แต่เมื่อมาถึงช่วงส่วนกลางก็วุ่นวายเข้าเสียแล้ว หลังจากพระอาทิตย์ตกไปแล้วอากาศพิษนั้นก็ได้เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากของผู้ที่มีพลังความสามารถค่อนข้างอ่อนแอในกลุ่มนั้นได้เริ่มเป็นสีดำ
นักปรุงยาเหล่านั้นของตำหนักตงจี๋ได้เริ่มส่งมอบยาแก้พิษให้ แต่ทว่าผลของมันนั้นก็ไม่อาจต้านไหว
สีหน้าของผู้อาวุโสสูงสุดเย็นชาขึ้นมา “นับวันนักปรุงยาแห่งตำหนักโอสถของพวกเจ้าจะไร้ประโยชน์เข้าไปทุกที เกรงว่าคงจะยังไม่ทันได้หาพวกสำนักหุ่นปีศาจเหล่านั้นพบ พวกเราก็จะต้องมาละลายไปกันทั้งทัพในที่แห่งนี้เสียแล้ว”
คนเหล่านั้นของตำหนักโอสถกล่าวด้วยสีหน้าที่ยากลำบาก “ท่านผู้อาวุโส นี่ท่านจะโทษพวกเราไม่ได้! พวกเราเองก
