ไปมากมายเพื่อหลอมยาลูกกลอนหม้อนี้ ทว่า ตอนนี้นางกำลังจะพ่ายแพ้แล้ว
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าก็เกิดความวิปริตแปรปรวนขึ้นอย่างน่าประหลาด ลมพายุพัดกระโชกอย่างรุนแรง!
ทุกคนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดจนตาค้าง “นี่มัน การแปรปรวนเช่นนี้ เขา ยาลูกกลอนของเขา ปรากฏการณ์ที่แปรปรวนเช่นนี้ คงจะไม่ใช่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์กระมัง!”
ปรมาจารย์จางกล่าว “ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ข้าค่อนข้างคุ้นเคย ยาลูกกลอนที่เขาหลอมไม่ใช่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์แน่นอน”
“ก็จริง! อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็เป็นยอดปรมาจารย์นักปรุงยา นั่นคงจะน่ากลัวเกินไปแล้ว”
“แต่ต่อให้นี่จะไม่ใช่ยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ ก็เกรงว่าจะเป็นหนึ่งในยาลูกกลอนขั้นปฐพี อาจจะเป็นยาลูกกลอนขั้นปฐพีระดับสูง!”
“……”
สีหน้าของปรมาจารย์จางในตอนนี้ดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก ไม่เพียงแต่จะเป็นระดับสูง แต่ยังเป็นระดับสูงมากไม่อาจเทียบได้อีกด้วย!
ยาลูกกลอนระดับสูงอย่างไม่อาจเทียบได้ถูกเจ้าเด็กผู้นี้หลอมออกมาได้แล้ว
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ เขาปรารถนาที่จะให้พลังจิตและพลังวิญญาณของเจ้าเด็กผู้นี้ไม่เพียงพอ ยาลูกกลอนในหม้อจะได้ระเบิดไปซะ เพราะเขาไม่อยากจะเห็นท่าทางลำพองใจของเจ้าเด็กน่ารังเกียจผู้นี้แม้แต่น้อย
และสิ่งที่ทำให้ปรมาจารย์จางผิดหวังก็คือ ยาลูกกลอนในหม้อไม่ได้ระเบิดอย่างที่เขาได้ปรารถนาไว้
ในขณะที่เม็ดยาสีขาวผ่องราวหิมะในหม้อค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง หลังจากที่พลังของเม็ดยาคง
