มื่อเห็นว่าซวนอีกำลังจะลงมือแล้ว ปรมาจารย์จางก็กัดฟันแล้วถลึงตาใส่มู่เฉียนซีอย่างดุดันไปหนึ่งคราแล้วเดินจากไป!
มู่เฉียนซีมองตามเงาหลังปรมาจารย์จางแล้วถามขึ้น “เฟิงอวิ๋นซิวเจ้าจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าเฒ่านี่เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา?”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “เฉียนเยี่ย ยาพิษที่เจ้าไปวางยาไป๋เหยียนเอ๋อร์ไปนั้น ผู้อื่นคงไม่สามารถที่จะถอนได้กระมัง!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “แน่นอน พิษของข้านั้นผู้อื่นไม่อาจที่จะถอนมันได้ง่ายดายเช่นนั้น”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “เช่นนั้นการที่ปรมาจารย์จางมาที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติยิ่งนักแล้ว!”
เขากล่าวต่อ “ถึงแม้ว่าปรมาจารย์จางจะเป็นหัวหน้านักปรุงยาแห่งตำหนักตงจี๋ แต่เขามีจิตริษยาที่รุนแรงนัก เมื่อเห็นว่ามีผู้สามารถสกัดยาที่ตนเองไม่สามารถสกัดออกมาได้ก็จะเกิดริษยาและต้องการทำลายเสีย!”
มู่เฉียนซีเบ้ปากกล่าว “ช่างเป็นตาเฒ่าประสาทผู้หนึ่งจริง ๆ”
นางโบกมือแล้วกล่าว “ซวนอี ยังไม่สั่งให้คนมาส่งอาหารอีก ข้าหิวแล้ว”
เส้นเลือดกลางหน้าผากของซวนอีปูดโปนขึ้นมา เขามิใช่สาวรับใช้หากแต่เป็นองครักษ์ใกล้ตัวของผู้เป็นนายเขา เมื่อหิวแล้วก็เรียกหาเขานี่มันอะไรกัน?
ถึงแม้ว่าจะเอ็ดบ่นแต่ซวนอีก็รับคำสั่งไปจัดหาตามที่เขาต้องการมาให้
เมื่อคืนนี้ถ้าหากมิใช่เพราะเจ้าเด็กนี่ บางทีนายน้อยอาจจะเสร็จไปเสียแล้ว
นายน้อยดูเหมือนว่าจะเป็นผู้ที่ไม่มีความต้องการต่อสิ่งใดแต่กลับเป็นผู้คลั่งไคล้ในความรักผู้ห
