จกดูใบหน้าตัวเอง นางคงต้องโกรธจนบ้าคลั่งเป็นแน่
นางอิจฉามู่เฉียนซีมากที่เกิดมาก็มีรูปร่างหน้าตาเช่นนี้แล้ว สามารถทำให้เฟิงอวิ๋นซิวผู้สูงศักดิ์ทำสิ่งใดเพื่อนางก็ย่อมได้
มีดวายุนั้นทำให้มู่เฉียนซีได้รับบาดเจ็บเข้าแล้ว และมู่เฉียนซีเองก็ได้โอกาสเข้าไปใกล้ตัวเฟิงอวิ๋นซิวแล้วเช่นกัน
ผงยากำมือหนึ่งถูกโรยลงไป แก้พิษให้เขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เมื่อถูกผงยากระทบร่าง เฟิงอวิ๋นซิวก็ถอยหลังออกไป
สายตาของเขาพลันชัดเจนขึ้นมา ไป๋เหยียนเอ๋อร์ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าพิษของหัวหน้านักปรุงยาจะถูกแก้ได้แล้ว
“อวิ๋นซิว…”
เฟิงอวิ๋นซิวที่กลับมามีสติอีกครั้งในตอนนี้ก็หันไปมองไป๋เหยียนเอ๋อร์ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นหดตัวลงมาก
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เฟิงอวิ๋นซิว หากว่าเจ้าถูกควบคุมก็ไม่เป็นไร แต่หากเจ้าหลงใหลไปกับของปลอมแล้วละก็ ข้าจะดูถูกเหยียดหยามเจ้าจริง ๆ”
น้ำเสียงของมู่เฉียนซีทำให้เฟิงอวิ๋นซิวสงบลงมาก
“เจ้า รนหาที่ตาย!” มีดวายุอันเย็นยะเยือกพุ่งเข้าไปห้อมล้อมไป๋เหยียนเอ๋อร์เอาไว้
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้าปลอมตัวเป็นนาง!”
ยาได้หมดฤทธิ์ลงแล้ว ไป๋เหยียนเอ๋อร์ถูกจับได้แล้ว ในตอนนี้เฟิงอวิ๋นซิวไม่ได้ถูกควบคุมแล้ว
แต่ถึงกระนั้น เฟิงอวิ๋นซิวกลับลงมือไม่ลง!
ตราบใดที่ยังเป็นใบหน้านี้ เฟิงอวิ๋นซิวลงมือไม่ลงจริง ๆ!
ไป๋เหยียนเอ๋อร์ยิ้มขึ้น “นายน้อยอวิ๋นซิวช่างเป็นผู้ที่ลุ่มหลงในความรักอย่างลึกซึ้งจริง ๆ ข
