เจ้าจะปล่อยเสือเข้าป่าจริง ๆ เหรอ!”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ข้าจดจำพวกมันเอาไว้แล้ว คนเหล่านี้ รอให้ข้ากลับไปยังตำหนักตงจี๋ก่อน ข้าจะส่งคนไปจัดการเอง ไม่จำเป็นต้องลงแรงเองหรอก ตราบใดที่พวกมันยังอยู่ในดินแดนสี่ทิศ พวกมันไม่มีทางหนีรอดแน่”
ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววความเข้าใจออกมา ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!
แปะ แปะ แปะ! ในตอนนี้เองเสียงปรบมือก็ดังขึ้น
“อุบายของนายน้อยอวิ๋นซิวช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก พวกคนที่หนีรอดไปเหล่านั้นคงจะคิดไม่ถึงว่าชะตากรรมอันน่าสังเวชกำลังรอพวกมันอยู่ข้างหน้า นายน้อยอวิ๋นซิวของพวกเรา ช่างไม่ธรรมดาเอาซะเลย”
ร่างหลายร่างเข้าใกล้มาอย่างไร้ซึ่งซุ่มเสียง และสิ่งที่น่ากลัวไปมากกว่านั้นก็คือ มู่เฉียนซีรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของยอดฝีมือระดับสูงสุดผู้หนึ่ง
ผู้ที่ย่างกรายเข้ามาสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่มีขั้นตอนการสวมใส่ซับซ้อน ผัดหน้าฉูดฉาดเพริศพริ้งราวกับนกยูงกำลังหาคู่ตัวหนึ่งก็มิปาน
“ข่งชัว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมา” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว
“ได้ยินมาว่านายน้อยประมูลของที่ยอดเยี่ยมชิ้นหนึ่งมาได้ ข้าก็เลยได้รับคำสั่งจากท่านหัวหน้าตำหนักมาต้อนรับนายน้อย หากนายน้อยถูกปล้นระหว่างทาง มันจะทำให้ตำหนักตงจี๋ของพวกเราอับอายขายหน้าได้”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “เรื่องของข้า ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามายุ่ง”
“นายน้อยอวิ๋นซิว ดูข้าสิ เดินทางมาตั้งไกลเพื่อที่จะมาช่วยท่าน แผ่นเหล็กที่เก็บซ่อนความลับของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์น
