ิ์ไร้เดียงสา เถ้าแก่ผู่รวยขนาดนี้ ผู้หญิงแบบไหนที่เขาไม่เคยเจอบ้าง? สือหลิวจะต้องอ่อยเขา…” ผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นด้วย ทว่าก่อนที่เธอจะพูดจบ ใบหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวทันที
ผู้หญิงคนนั้นก้มศีรษะลง พลันก็เห็นเส้นลวดเส้นหนึ่งบนแขนของเธอ ปลายแหลมมีเนื้อห้อยลงมาอยู่นิดหน่อย เสื้อผ้าที่อยู่บริเวณโดยรอบเปียกโชกไปด้วยเลือดอย่างรวดเร็ว
“อ๊าก!!!” สามีตกใจมากจนฉี่รดกางเกง
“ปู่ ปู่เฉิง…” เหมียวจื่ออั๋งตกตะลึงอ้าปากค้าง ตกใจจนปิดปากไม่ได้ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นคนชั่วได้ล่ะ?
ใบหน้าชราของปู่เฉิงไร้ความรู้สึก เขาดึงเส้นลวดที่เจาะแขนผู้หญิงออก เสียงดัง ‘ฟึบ’ และเลือดสด ๆ ก็ไหลออกมา
[ให้ตายเถอะ ฉันจะออกจากห้องถ่ายทอดสดไปโทรศัพท์แจ้งตำรวจ ทำไมที่นั่นถึงเป็นงี้ไปได้ล่ะ?]
[ฉันมึน ดูเหมือนผู้หญิงปากเสียคนนี้จะบอกว่าสือหลิวอ่อยเถ้าแก่ผู่ จึงสมควรตายแล้ว แต่จู่ ๆ ปู่เฉิงก็แทงเธอ…]
[พูดก็พูดเถอะ ผู้หญิงคนนี้ก็พูดเกินไป ทฤษฎีโทษเหยื่อบ้าอะไรกัน? แค่ตอนกลางคืนสวมชุดนอนสีแดงคือยั่วยวนคน? ฉันอยากไปจัดการเธอจริง ๆ]
[คำพูดพวกนั้นได้ยินแล้วทำให้โกรธจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องแทงคนอื่นเช่นกัน เลือดออกเยอะมาก ปู่เฉิงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?]
[เอ้อ ปู่เฉิงคงไม่ใช่คนในครอบครับของสือหลิวหรอกนะ?]
“เถ้าแก่ผู่ แกจำฉันไม่ได้จริง ๆ” เส้นลวดในมือของปู่เฉิงเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวร
