วบางก็ได้อันตรธานหายไปจากมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีที่กำลังหลับฝันอยู่ในตอนนี้ นางได้ยื่นมืออกไปคว้ากับบางอย่าง ทว่า ก็ไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้ นางที่นอนหลับอยู่ก็ได้ขมวดคิ้วขึ้น
เช้าวันต่อมา แสงตะวันได้สาดส่องมากระทบกับร่างของนาง มู่เฉียนซีลืมตาขึ้นมาอย่างพร่ามัว และพบว่าภายในห้องมีเพียงแค่นางอยู่แต่เพียงผู้เดียว
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในเมื่อคืนนั้นไม่ได้ผิดพลาดแต่อย่างใด จิ่วเยี่ยกลับไปแล้วจริง ๆ
เขาจำเป็นต้องรีบหาที่อยู่ที่เผ่ามังกรให้เจอโดยเร็วที่สุด ที่เขามาในครั้งนี้ก็เพื่อมาเฉลิมฉลองวันเกิดให้กับนาง ตอนนี้วันเกิดนางก็ได้ผ่านไปแล้ว เขาจึงได้กลับไป
ร่างของนางนั้นอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเป็นที่สุด มู่เฉียนนึกถึงพฤติกรรมการกระทำชั่ว ๆ ของเขาขึ้น และได้พึมพำกับตัวเองว่า “กลับไปเร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี!”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็ได้หลับไปอีกครั้ง
เย่เฉินกับเซียวโม่รีบเดินทางกลับมาตลอดทั้งคืน เดิมทีอยากจะมารายงานสถานการณ์กับมู่เฉียนซี แต่เมื่อรู้ว่ามู่เฉียนซีกำลังพักผ่อนอยู่ ก็ไม่กล้าที่จะรบกวนนาง
“เจ้าเด็กเหลือขอ!” สาเหตุที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาก็เพราะถูกเสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งตะโกนรบกวน
พลังอำนาจของมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งเมืองเย่เซี่ย เซียวโม่แทบอยากจะร่ำไห้แล้ว
“ซวยแล้ว ท่านพ่อของข้ามา!”
มีแขกมาเช่นนี้ แน่นอนว่ามู่เฉียนซีก็หลับต่อไม่ลง
ท่านพ่อของเซียวโม่เป็นหัวหน้าตำหนักเซ
