มิติออกและยัดพวกเขาเข้าไปในมิตินั้น
อ๊าก! ทั้งสองส่งเสียงกรีดร้องขึ้น และได้อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้าจับพวกเขาเข้าไปเช่นนี้พวกเขาคงจะไม่เป็นอันใดกระมัง!”
จิ่วเยี่ยกล่าว “ไม่เป็นอันใดหรอก ก็แค่โยนออกไปนอกเมืองก็เท่านั้น ข้าไม่อยากให้ใครมารบกวนเราสองคน”
ถูกโยนออกไปนอกเมือง เช่นนั้นก็คงจะไม่เป็นอันใด!
ตุบ ตุบ! ร่างของเย่เฉินกับเซียวโม่ตกลงมาจากกลางอากาศด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“โหดร้ายเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่อยากจะลองชิมสักคำก็ไม่ยอม” เซียวโม่แทบอยากร้องไห้
“ที่นี่ที่ไหน?” เซียวโม่กล่าวถาม
เย่เฉินกล่าว “ที่นี่คือนอกเมืองของเมืองเหยียน ท่านหวงจิ่วเยี่ย นึกไม่ถึงเลยว่าจะโยนพวกเรามาที่นี่ หากกลับไปตอนนี้ คงดึกสงัดกว่าจะถึง”
มู่เฉียนซีก็คิดไม่ถึงเช่นกัน จิ่วเยี่ยบอกว่าโยนพวกเขาไปที่นอกเมือง กลับไม่ใช่นอกเมืองเย่เซี่ย แต่เป็นนอกเมืองเหยียน
จิ่วเยี่ยไม่สนใจอาหารหวานประเภทนี้ แต่เมื่อเขาได้เห็นมู่เฉียนซีทำออกมาก็รู้สึกว่ารสชาติน่าจะอร่อยอย่างน่าประหลาดใจแน่ ๆ
มู่เฉียนซีก็อยากจะกินแล้ว แต่กลับถูกจิ่วเยี่ยคว้าร่างนางไปกอดเอาไว้เสียก่อน
“วันนี้เป็นวันเกิดของซี ข้าป้อน”
สุดท้ายจิ่วเยี่ยก็ป้อนนาง และเค้กก้อนใหญ่ก้อนนี้สองคนไม่มีทางกินหมดแน่นอน
จิ่วเยี่ยทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นกิน ดังนั้นเขาก็เลยหยิบกล่องหยกเย็นหมื่นปีมาบรรจุเค้กนี้เอาไว้
“ข้าจะนำกลับไปแดนนรก” เมื่อคิดถึงนางก
