ับไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เสี่ยว…”
เมื่อคิด ๆ ดูแล้วลูกสมุนของเขาก็อยู่ที่นี่ อย่างไรเสียก็อย่าได้ทำให้เขาขายหน้าเกินไปนัก
ตอนนี้เขาเป็นยอดฝีมือสูงสุดแห่งโลกทั้งสี่ทิศ มู่เฉียนซีจึงได้เปลี่ยนคำเรียกขาน “ไป๋อี!”
แม้แต่คำเรียกขานนี้ก็ยังทำให้คนเหล่านั้นหวาดกลัวอย่างที่สุด สตรีผู้นี้กลับกล้าเอ่ยนามท่านกู้เช่นนี้
“เจ้าจะไปแล้ว?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
กู้ไป๋อีพยักหน้าตอบ “ในเมื่อพวกเขามาแล้ว เช่นนั้นข้าก็ควรไปแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่เป็นของที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้า เจ้านำมันไปด้วยเถอะ!”
มู่เฉียนซีนำแหวนแห่งมิติออกมาวงหนึ่ง กู้ไป๋อีนั้นไม่ต้องดูเลยก็รู้ว่าของที่อยู่ด้านในนั้นคืออะไร”
มันคือยาเม็ดที่นางถนัดที่สุดพร้อมด้วยยาพิษ
ตั้งแต่ที่ได้กินโอสถของนางมาแล้วเขาก็รังเกียจโอสถของที่อื่นเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงมิได้ปฏิเสธไป
แต่ทว่า…
กู้ไป๋อีชำเลืองมองไปยังพวกเขาที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วกล่าวขึ้น “พวกเจ้านำแหวนมิติออกมา ทั้งหมดจงนำมันออกมา”
คนเหล่านั้นสับสนกันไปหมด ท่านกู้รับของกำนัลจากสตรีผู้นี้ก็ไม่มีอะไร แต่จะมาเอาแหวนแห่งมิติของพวกเขาทำไม?
แต่เมื่อเป็นคำสั่งของท่านกู้ พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะเกิดความสงสัย เชื่อฟังและทำตามก็พอแล้ว
รอจนเมื่อพวกเขาส่งมอบแหวนมิติออกมา กู้ไป๋อีก็ได้นำสมุนไพรวิญญาณที่อยู่ในนั้นออกมา นี่เป็นสิ่งที่นางชอบเป็นที่สุด
แม้ว่าของสะสมของพวกเขาแต่ละคนจะไม่เท่าไร แต่อย่างไ
